De meeste mensen die emigreren, hebben nagedacht over de eerste jaren in het buitenland. Veel minder mensen hebben nagedacht over de laatste. Toch is het heel verstandig om dit voor vertrek wel te doen. In dit artikel leg ik je uit waarom.
Zweden spreekt tot de verbeelding. Voor veel Nederlanders staat het land voor rust, ruimte, natuur en een leven dat minder vol en minder gehaast voelt dan in Nederland. Het beeld is aantrekkelijk: een houten huis, bossen om de hoek, schone lucht, stilte en meer tijd voor elkaar. Zeker wie verlangt naar eenvoud en overzicht, kijkt al snel naar Zweden als een plek waar het leven lichter en logischer wordt.
Emigreren met kinderen is iets anders dan met z’n tweeën of alleen de stap naar het buitenland zetten. Als je als gezin verhuist, krijg je niet alleen te maken met praktische zaken als wonen, school en papierwerk, maar ook met emoties, afscheid, taal, gewenning en de vraag hoe je kinderen deze grote verandering laat meebeleven.
Wie emigreert, bouwt meestal geen AOW meer op in Nederland. Daardoor kan je latere uitkering flink lager uitvallen. In dit dossier lees je wat vrijwillig bijverzekeren via de SVB kost, voor wie het interessant kan zijn en waar ongeveer het omslagpunt ligt.
Een nieuw leven in Ierland – emigreren naar het Ierse platteland van Margareth Hol is een boek dat je niet alleen leest, maar bijna beleeft. Het is een persoonlijk emigratieverhaal dat begint met een droom en uitmondt in een nieuw bestaan op het Ierse platteland. De auteur beschrijft hoe zij en haar man Harry hun leven in Nederland achter zich laten en besluiten een nieuwe toekomst op te bouwen in een land dat voor veel Nederlanders nog altijd een beetje mysterieus aanvoelt .
Noorwegen staat bij veel Nederlanders al jaren hoog op het lijstje van landen waar ze ooit misschien willen wonen. De ruimte, de natuur, de rust en het gevoel van vrijheid spreken tot de verbeelding. Maar hoe is het nu werkelijk om daar te leven? Hoe werkt de samenleving, hoe kijken Noren naar buitenlanders en hoe voelt het om langzaam deel te worden van een land dat tegelijk vertrouwd en heel anders is dan Nederland?
Er zijn bestemmingen die jarenlang een bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht hebben op mensen die vrijheid zoeken, geld willen beschermen of simpelweg willen leven op een plek die succes uitstraalt. Dubai is daar een goed voorbeeld van. Jarenlang gold die stad voor veel vermogende mensen als een plek waar je niet alleen comfortabel kon wonen, maar ook fiscaal gunstig uit was.
Wie nadenkt over emigreren, kijkt meestal eerst naar huizenprijzen, zorg, scholen, veiligheid en belastingen op inkomen of vermogen. Dat is logisch. Toch zie ik dat er nog een onderwerp is dat vaak pas laat in beeld komt, terwijl het voor sommige gezinnen op de lange termijn wel degelijk verschil kan maken: de belasting op schenkingen aan je kinderen.
Als je nadenkt over emigreren naar Zuid-Europa, dan komen bijna automatisch dezelfde landen bovendrijven. Spanje. Portugal. Italië. Ze zijn populair, zichtbaar in de media en er wonen al veel Nederlanders. De stap voelt daardoor overzichtelijk. Je kent wel iemand die er zit. Je hebt er vakantie gevierd. Het lijkt vertrouwd. Griekenland wordt minder vaak genoemd. Terwijl het geografisch net zo zuidelijk ligt, dezelfde mediterrane zon kent en ook gewoon deel uitmaakt van de Europese Unie.
Wie met emigratieplannen rondloopt heeft vaak dezelfde aanname: in het buitenland koop ik een huis, want huren is zonde van het geld. Dat is een typisch Nederlandse reflex. In Nederland is kopen diep verankerd in onze manier van denken. Met ongeveer zeventig procent koopwoningen en een lange traditie van fiscale stimulering zien veel Nederlanders hun woning als pensioenvoorziening, spaarpot en zekerheid tegelijk.
