Thema’s

Als ik met mensen praat die nadenken over emigreren, hoor ik vaak hetzelfde. Ze willen wel weg uit de Nederlandse krapte, maar ze zoeken geen compleet ander leven in een compleet andere wereld. Ze willen vooral weer normaal en betaalbaar kunnen wonen, met ruimte om hen heen, zonder dat alles ingewikkeld wordt. Denemarken is dan een land dat ik heel goed kan begrijpen als keuze. Ik kom er inmiddels al zo’n 45 jaar met regelmaat, en het is nog steeds een van mijn favoriete landen. Niet omdat het spectaculair wil zijn, maar juist omdat het zo prettig rustig en betrouwbaar aanvoelt.

In Zweden, wat een verschil! neemt Heiko Leugs je mee in een soort terugblik op zes jaar wonen in Zweden. Niet als spannend “verhaal met plotwendingen”, maar als een reeks herkenbare scènes uit het emigrantenleven, waarin je steeds opnieuw merkt hoe snel je in Nederland op de automatische piloot leeft en hoe anders dat in Zweden kan uitpakken.

De derde maandag van januari is Blue Monday. Volgens het bekende verhaal is dat “de meest depressieve dag van het jaar”. Alleen: dat idee is ooit bedacht als marketingcampagne, inclusief een formule die nooit serieus wetenschappelijk is onderbouwd. Toch herkennen veel mensen het gevoel wel. Januari kan zwaar zijn. En daar is een nuchtere verklaring voor die wél logisch klinkt: het gebrek aan daglicht.

Spanje is bezig om grenzen te trekken. Niet tegen toerisme als idee, maar tegen de manier waarop toerisme steeds vaker op een stille, bijna onzichtbare manier de woningmarkt binnendringt. Het gaat over huizen die geen huizen meer zijn, maar beleggingen, verdienmodellen of seizoensobjecten. En dat heeft gevolgen. Niet alleen voor vakantieverhuurders, maar ook voor hoe lokale inwoners kijken naar mensen die zich “bewoner” voelen, maar slechts een deel van het jaar aanwezig zijn.

Je denkt dat bevallen vooral een lichamelijk verhaal is. Weeën. Puffen. Een baby. Een oerkracht waar je niet over onderhandelt. Tot je het in het buitenland meemaakt. Dan ontdek je iets geks. In Europa lijkt het soms alsof je niet alleen een kind krijgt, maar ook meteen een nieuw systeem cadeau krijgt. Met andere regels. Andere gewoontes. Andere verwachtingen.

In Zweden is anders! volg je Ron Serné en zijn vrouw José, die na de verkoop van hun huis in Nederland naar Zweden verhuizen, samen met hun hond Anders. Het boek is tegelijk een persoonlijk emigratieverhaal en een praktische gids, met veel observaties over het dagelijks leven in Värmland en de stapels regelwerk die bij emigreren horen.

Het Verenigd Koninkrijk blijft trekken. De taal, de cultuur, de landschappen – het voelt voor veel Nederlanders vertrouwd. Tegelijk merk ik dat emigreren sinds Brexit vaak wordt onderschat. Het kan nog steeds, maar niet meer vanzelf. In dit artikel leg ik uit hoe het VK in elkaar zit, waarom vestigen er lastiger is geworden en welke routes er nog zijn via werk, studie of ondernemerschap. Geen droomverhalen, maar een realistisch overzicht dat helpt om betere keuzes te maken.

Andorra is klein, maar steeds meer Nederlanders denken erover om er te gaan wonen. Wat maakt emigreren naar dit vorstendom zo aantrekkelijk? En wat zijn de regels als je er echt wilt gaan wonen of werken?

Waarom woont 84% van de Nederlanders in Zweden in het zuiden?
Ik dook in de cijfers en legde ze naast zaken als werk, klimaat, daglicht en bereikbaarheid. Het resultaat is verrassend logisch. Wie over emigreren naar Zweden nadenkt, doet er goed aan eerst te begrijpen waar Nederlanders zich vestigen – en vooral waarom.

In mijn werk als emigratiespecialist spreek ik veel mensen die voelen dat het in Nederland niet meer klopt. Ze zijn onrustig, vermoeid of simpelweg uitgekeken. Vaak hoor ik dat het ergens anders beter zal zijn. Rustiger. Vrijer. Lichter. Die gedachte begrijp ik goed, maar ik plaats er altijd meteen een kanttekening bij.