Overweeg je te emigreren, maar weet je nog niet waar te beginnen?
Dit dossier is het vertrekpunt. Het helpt je om te begrijpen wat emigreren inhoudt, welke keuzes erbij komen kijken en hoe je deze website het beste kunt gebruiken bij je verdere oriëntatie.
De wens om te emigreren begint vaak met een beeld. De rust van Zweden of Frankrijk. De zon van Spanje. Het groen van Portugal. De ruimte van Noorwegen. De charme van Hongarije. Of de balans van Denemarken. Maar tussen dat beeld en een daadwerkelijk nieuw leven ligt een proces dat meer vraagt dan enthousiasme alleen.
Het Verenigd Koninkrijk blijft trekken. De taal, de cultuur, de landschappen – het voelt voor veel Nederlanders vertrouwd. Tegelijk merk ik dat emigreren sinds Brexit vaak wordt onderschat. Het kan nog steeds, maar niet meer vanzelf. In dit artikel leg ik uit hoe het VK in elkaar zit, waarom vestigen er lastiger is geworden en welke routes er nog zijn via werk, studie of ondernemerschap. Geen droomverhalen, maar een realistisch overzicht dat helpt om betere keuzes te maken.
Andorra is klein, maar steeds meer Nederlanders denken erover om er te gaan wonen. Wat maakt emigreren naar dit vorstendom zo aantrekkelijk? En wat zijn de regels als je er echt wilt gaan wonen of werken?
Waarom woont 84% van de Nederlanders in Zweden in het zuiden?
Ik dook in de cijfers en legde ze naast zaken als werk, klimaat, daglicht en bereikbaarheid. Het resultaat is verrassend logisch. Wie over emigreren naar Zweden nadenkt, doet er goed aan eerst te begrijpen waar Nederlanders zich vestigen – en vooral waarom.
In mijn werk als emigratiespecialist spreek ik veel mensen die voelen dat het in Nederland niet meer klopt. Ze zijn onrustig, vermoeid of simpelweg uitgekeken. Vaak hoor ik dat het ergens anders beter zal zijn. Rustiger. Vrijer. Lichter. Die gedachte begrijp ik goed, maar ik plaats er altijd meteen een kanttekening bij.
Welk emigratieland past bij mij? Ik krijg deze vraag al jaren. Soms voorzichtig gesteld, soms heel direct. Wie serieus nadenkt over emigreren, komt daar altijd uit. En bijna altijd te snel. Want wie alleen zoekt naar een land, mist het grotere verhaal. Emigreren begint niet met een kaart, maar met zelfonderzoek.
Als je jong bent, kun je nog denken: ik red me wel, ik ben gezond, ik zie het later wel. Maar na je vijftigste verandert de rekensom. Niet omdat je ineens “oud” bent, maar omdat de kans groter wordt dat je vaker met de huisarts, specialist, medicijnen of een ziekenhuis te maken krijgt. Dan wordt een betrouwbaar zorgstelsel geen bijzaak meer, maar een voorwaarde om met rust in je hoofd te kunnen wonen in een ander land.
Er is een liedje dat bij veel 55-plussers meteen een gevoel oproept: Later is al lang begonnen van Klein Orkest. Het verscheen op het gelijknamige album uit 1984 en blijft in Nederland hangen als een reflectie op het uitstellen van dingen die ertoe doen — precies wat veel potentiële emigranten herkennen als ze blijven hangen in hun plannen om te vertrekken.
Je hoort het steeds vaker. Nederlanders die zeggen dat ze willen emigreren omdat ze de bureaucratie en regelgeving in Nederland te veel vinden. Het gevoel kan oprecht zijn. Alleen, kijkt je naar de feiten en internationale vergelijkingen, dan blijkt Nederland in veel opzichten helemaal niet een van de zwaarste administratieve omgevingen te hebben.
