Door Karin Wouters, auteur van het boek Succesvol emigreren met kinderen en directeur van een internationale school in centraal-Europa.

“In Nederland was dit allang geregeld.”

Ik denk dat ik die zin inmiddels vaker heb gehoord dan welke andere ook. Niet van toeristen die na twee weken vakantie weer naar huis gingen, maar van Nederlanders die ergens anders in de wereld een nieuw leven hebben opgebouwd. De afgelopen jaren mocht ik voor Grenzeloos tientallen emigranten interviewen. Van Portugal tot Zweden en van Griekenland tot Hongarije.

Natuurlijk spraken we over de taal, de huizenmarkt, de gezondheidszorg en de soms eindeloze papierwinkel. Opvallend genoeg gingen de meest sprekende verhalen bijna nooit daarover. Ze gingen over misverstanden, verwachtingen en communicatie.

Een afspraak is niet overal hetzelfde

Een van de gesprekken die me is bijgebleven, was met een Nederlandse emigrant in Portugal. Hij vertelde over de verbouwing van zijn huis. Na verschillende teleurstellingen besloot hij uiteindelijk Nederlandse vakmensen te laten overkomen.

“Die begrijpen tenminste hoe ik werk,” zei hij. “Als een Nederlandse aannemer zegt dat hij terugbelt, dan belt hij terug.”

Ik begreep zijn frustratie. Tegelijkertijd vroeg ik me af of die Portugese aannemer zichzelf eigenlijk wel als onbetrouwbaar zag. Waarschijnlijk niet. Misschien keek hij gewoon heel anders naar afspraken, planning en tijd dan zijn Nederlandse opdrachtgever.

Wat voor de een een concrete toezegging is, kan voor de ander slechts een voornemen zijn. En wat voor een Nederlander overkomt als slordig of onbetrouwbaar gedrag, wordt in een andere cultuur misschien helemaal niet zo ervaren.

Vriendelijke woorden zijn nog geen belofte

Een paar weken later sprak ik een stel dat na enkele jaren uit Zweden terugkeerde. Een van de redenen was dat het maar niet lukte om werk te vinden.

“Iedereen zei steeds dat het wel goed zou komen,” vertelden ze. “Maar uiteindelijk gebeurde er niets.”

Pas later realiseerden ze zich dat ze die woorden veel te letterlijk hadden genomen. Wat voor hen klonk als een bijna zekere toezegging, bleek voor hun Zweedse gesprekspartners vooral een vriendelijke manier om hen moed in te spreken. Niemand had gelogen. Maar ook niemand had een belofte gedaan.

Dat soort verschillen zijn lastig te herkennen. De woorden klinken vertrouwd en je begrijpt precies wat er wordt gezegd. Toch kan de betekenis achter die woorden totaal anders zijn dan je denkt.

De boodschap tussen de regels door

Het verhaal deed me denken aan een voorbeeld uit het boek The Culture Map van Erin Meyer.

Een Franse manager werkt voor een Amerikaans bedrijf. Tijdens zijn beoordelingsgesprek begint zijn leidinggevende met complimenten. Daarna noemt hij voorzichtig enkele verbeterpunten en hij sluit het gesprek opnieuw positief af. De Amerikaanse manager is ervan overtuigd dat hij een helder gesprek heeft gevoerd. De Franse medewerker loopt tevreden de kamer uit. Hij denkt dat hij uitstekend functioneert. Pas veel later ontdekt hij dat de kritiek juist heel serieus bedoeld was.

Drie landen en drie totaal verschillende situaties. Toch is het mechanisme steeds hetzelfde: we horen vaak niet wat de ander bedoelt. We horen wat wij denken dat de ander bedoelt.

Iedere cultuur heeft eigen spelregels

Erin Meyer beschrijft in haar boek hoe iedere cultuur eigen ongeschreven spelregels heeft. Die gaan niet alleen over taal, maar ook over de manier waarop je kritiek geeft, afspraken maakt, vertrouwen opbouwt en met tijd omgaat.

Het bijzondere is dat we ons daar meestal nauwelijks van bewust zijn. Pas wanneer we in een andere cultuur terechtkomen, ontdekken we dat onze vanzelfsprekendheden helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Dat herken ik ook uit mijn eigen internationale ervaringen. Hoe internationaal je ook leeft of werkt, je blijft de wereld onbewust bekijken door de bril van je eigen cultuur.

We interpreteren woorden op basis van wat voor ons normaal is. We verwachten dat afspraken dezelfde betekenis hebben als thuis. We gaan ervan uit dat duidelijkheid er overal hetzelfde uitziet. Juist daar ontstaan de mooiste misverstanden. En soms ook de grootste frustraties.

Eerst begrijpen, dan oordelen

Misschien is dat wel een van de belangrijkste lessen die emigreren ons leert. Je hoeft je eigen gewoontes niet los te laten en je hoeft ook niet alles in je nieuwe thuisland geweldig te vinden. Nieuwsgierigheid brengt je meestal wel verder dan een snel oordeel. Voordat je concludeert dat iemand onbetrouwbaar, vaag of onbeleefd is, kun je jezelf daarom eerst één vraag stellen:

Zou dit ook een cultuurverschil kunnen zijn?

Ik vermoed dat het antwoord verrassend vaak ja is.

Een nieuwe reeks over cultuurverschillen

Met deze column begint een nieuwe reeks: De ongeschreven regels van emigreren.

In iedere editie ga ik op zoek naar de kleine culturele verschillen die het dagelijks leven over de grens soms ingewikkeld maken, maar minstens zo vaak mooi en verrassend. Niet alleen vanuit theorie, maar vooral vanuit de verhalen van emigranten zelf.

Daar heb ik jullie hulp bij nodig. Welke culturele gewoonte heeft jou verrast? Wanneer begreep jij iemand totaal verkeerd? Of wanneer ontdekte je dat een ander jouw woorden heel anders had opgevat dan jij ze bedoelde? Misschien was er een ongeschreven regel in jouw nieuwe thuisland die je graag eerder had willen kennen.

Stuur je verhaal naar de redactie van Grenzeloos en misschien vormt jouw ervaring wel de basis voor een volgende column. Succesvol emigreren niet alleen de kunst om een nieuwe taal te leren. Misschien is het vooral de kunst om dezelfde woorden een nieuwe betekenis te durven geven.

The post De ongeschreven regels van emigreren appeared first on Grenzenloos.

Wie over emigreren nadenkt, komt vroeg of laat bij de vraag hoe er in het nieuwe land geld verdiend moet worden. Je kunt misschien je Nederlandse baan op afstand voortzetten, maar lang niet iedere werkgever staat daarvoor open. Meteen in loondienst gaan bij een plaatselijk bedrijf is eveneens niet altijd eenvoudig. Zeker tijdens de eerste jaren kan een beperkte kennis van de taal behoorlijk in de weg zitten.

Het is daarom begrijpelijk dat veel emigranten overwegen om iets voor zichzelf te beginnen. Ondernemen past bovendien goed bij het avontuur van een emigratie. Je kiest voor een ander land, een ander leven en misschien ook voor een heel andere manier van werken.

Toch blijven veel plannen opvallend vaak steken bij hetzelfde idee: een bed and breakfast beginnen. Er wordt een huis gezocht met een paar extra kamers, waarna de toekomstige inkomsten al snel worden berekend aan de hand van een optimistische bezettingsgraad en een aantrekkelijke kamerprijs.

Een B&B kan een bijzonder zwaar beroep zijn

Een B&B kan natuurlijk een prima onderneming zijn wanneer je werkelijk van hospitality houdt. Je moet het leuk vinden om dagelijks gasten te ontvangen, ontbijt te verzorgen, vragen te beantwoorden en kamers en badkamers schoon te maken. Daarnaast moet je voortdurend beschikbaar zijn en omgaan met reserveringsplatforms, beoordelingen, annuleringen en mensen die soms heel andere verwachtingen hebben dan jij.

In de praktijk koop je met een B&B vaak geen vrijheid, maar een werkplek die onlosmakelijk met je eigen woning is verbonden. Juist die vrijheid was voor veel mensen een belangrijke reden om te emigreren. Even een paar dagen weggaan wordt lastig wanneer er gasten aankomen of verblijven. Tijdens het toeristische seizoen kun je bovendien moeilijk besluiten om zelf op vakantie te gaan.

Daar komt bij dat lang niet iedere emigrant ervaring heeft in de horeca of het toerisme. Een mooie boerderij, villa of oude dorpswoning maakt je nog geen goede hotelier. Het is daarom verstandig om verder te kijken. In heel Europa zijn voorbeelden te vinden van emigranten die hun kennis, achtergrond of verwondering over het nieuwe land gebruikten om een origineel bedrijf op te bouwen.

Dat hoeven geen snelgroeiende technologiebedrijven te zijn die miljoenen ophalen bij investeerders. De Europese Commissie wees er eind 2025 juist op dat kleine, geleidelijk groeiende bedrijven veel belangrijker voor de Europese economie zijn dan de aandacht voor spectaculaire start-ups soms doet vermoeden. Meer dan 60 procent van de Europese werkgelegenheid komt volgens de Commissie voor rekening van kleine en middelgrote bedrijven (Europese Commissie, december 2025).

Ik ging deze week op zoek op internet naar mensen die vrij recent van land wisselden om iets nieuws op te zetten, of hun bestaande werk ergens anders voortzetten. Daar zitten hele inspirerende ondernemingen tussen, met name in Portugal.

Zeewier uit Noorwegen met kennis uit Nieuw-Zeeland en Japan

Een van de mooiste voorbeelden is Lofoten Seaweed in het noorden van Noorwegen. Medeoprichter Tamara Singer groeide op in Nieuw-Zeeland. Haar Japanse moeder gebruikte zeewier in vrijwel iedere maaltijd. Nadat Tamara in Noorwegen was gaan wonen, ontdekte ze dat in de heldere en voedselrijke wateren rond de Lofoten tientallen soorten eetbaar zeewier groeien.

Samen met de Noorse Angelita Eriksen begon ze zeewier te oogsten. Angelita was opgegroeid in een vissersfamilie in het dorp Napp en kende de zee en de plaatselijke gemeenschap. Tamara bracht haar internationale achtergrond, haar kennis van de Japanse keuken en haar andere kijk op het product mee.

Die combinatie werd de basis voor Lofoten Seaweed. Het bedrijf maakt onder meer gedroogd zeewier, kruidenmengsels en smaakmakers voor thuiskoks en professionele chefs. De producten worden volgens het bedrijf inmiddels ook gebruikt door restaurants met Michelinsterren. Het zeewier wordt met de hand en op beperkte schaal geoogst in de stroming van Nappstraumen, waarbij rekening wordt gehouden met het herstel van de planten en het ecosysteem (Lofoten Seaweed).

Het bijzondere is dat het product altijd al voor de deur lag. Plaatselijke vissers zagen zeewier aanvankelijk nauwelijks als een waardevol voedingsmiddel. Tamara herkende de mogelijkheden juist dankzij haar jeugd en haar Japanse achtergrond. Samen met iemand die de streek, de taal en de zee goed kende, kon ze daar een bedrijf van maken.

Het laat zien dat je als emigrant soms kansen opmerkt die de plaatselijke bevolking niet meer ziet. Wat voor een inwoner heel gewoon is, kan voor mensen in andere landen juist bijzonder en waardevol zijn.

Portugese olijfolie verkopen aan klanten in het oude vaderland

Ook Nader Akhnoukh keek met de ogen van een nieuwkomer naar zijn nieuwe woonland. Hij werkte jarenlang als softwareontwikkelaar en technologieondernemer in de Verenigde Staten. In 2020 verhuisde hij met zijn gezin van Colorado naar Portugal. Hij wilde een rustiger leven en had behoefte aan werk dat tastbaarder was dan software.

Tijdens reizen door Portugal raakte hij geïnteresseerd in de Portugese olijfolie. Aanvankelijk overwoog hij zelf een olijfgaard te kopen. Hij kwam echter al snel tot de conclusie dat plaatselijke producenten beschikten over kennis die gedurende generaties was opgebouwd. Zelf olijven gaan verbouwen zou betekenen dat hij opnieuw moest leren wat anderen al veel beter konden.

Samen met zijn voormalige collega Riley Gibson koos hij daarom voor een ander model. In januari 2024 begonnen zij Wildly Virgin. Het bedrijf selecteert olijfolie van kleine Portugese producenten en verkoopt deze aan klanten in de Verenigde Staten. Nader volgde een opleiding tot olijfoliesommelier en verbeterde zijn Portugees om rechtstreeks met producenten te kunnen samenwerken.

Hier wordt het nieuwe land dus niet alleen de vestigingsplaats van het bedrijf. Portugal levert het product en de producenten, terwijl de ondernemers hun kennis van de Amerikaanse markt, e-commerce en marketing gebruiken om dat product over de grens te verkopen.

Het verhaal bevat ook een nuttige waarschuwing. In april 2025 vertelde Nader dat hij zichzelf nog geen salaris uit de onderneming betaalde. Hij had geld uit eerdere bedrijven waarmee hij de opstartperiode kon financieren. Een aantrekkelijk idee levert dus zelden vanaf de eerste maand een volledig inkomen op. Ook een origineel bedrijf vraagt om een financiële buffer, geduld en tijd om relaties op te bouwen.

Een Nederlandse projectmanager wordt avocadoboerin in Spanje

Een Nederlands voorbeeld vinden we bij Lizet Beks. Zij verhuisde naar Spanje terwijl zij aanvankelijk nog voor haar Nederlandse werkgever werkte. Later begon zij haar eigen onderneming op het gebied van marketing, communicatie en projectmanagement.

Samen met haar partner Ronald Verstappen ontwikkelde zij daarnaast Avocadoptie. Op hun finca bij Oliva, in de regio Valencia, verbouwen zij avocado’s. Toch verkopen ze niet alleen dozen fruit. Klanten kunnen via de website een avocadoboom adopteren, de boom een naam geven en gedurende het jaar volgen hoe deze zich ontwikkelt. Tijdens het oogstseizoen ontvangen zij avocado’s van de finca rechtstreeks thuis.

Daarmee is van een landbouwproduct een ervaring en een cadeaumodel gemaakt. De onderneming combineert kleinschalige landbouw met e-commerce, directe verkoop, abonnementachtige inkomsten en betrokkenheid van klanten. De avocado’s gaan rechtstreeks van de teler naar de consument, zonder groothandel of kunstmatig rijpingsproces.

Lizet heeft haar oorspronkelijke vak ondertussen niet overboord gegooid. Zij werkt nog steeds als creatieve projectmanager. Daardoor rust het gezinsinkomen niet volledig op één oogst of één onderneming. Dat is een verstandige aanpak, want een agrarisch bedrijf blijft afhankelijk van het weer, ziekten, water, oogstmomenten en logistiek.

Het voorbeeld laat ook zien dat je een traditioneel product kunt moderniseren zonder dat je een ingewikkelde technologische uitvinding nodig hebt. Het vernieuwende zit in de manier waarop het product wordt aangeboden en in het verhaal dat eromheen wordt gebouwd.

Je bestaande vak meenemen naar Portugal

Cordelia en Mike Blake kozen voor een heel andere route. Zij verhuisden met hun gezin van Atlanta naar Caldas da Rainha aan de Portugese Zilverkust. In plaats van na aankomst een plaatselijk bedrijf te zoeken of een toeristische accommodatie te openen, namen zij hun bestaande kennis en klanten mee.

Hun onderneming High Score Strategies adviseert bedrijven over bedrijfswaardering, groei en strategie. Cordelia heeft een achtergrond in verkoop en marketing. Mike is gespecialiseerd in economie, financiën en bedrijfswaarderingen. Vanuit een kantoor in Caldas da Rainha werken zij voornamelijk voor Amerikaanse klanten, terwijl zij geleidelijk ook een internationale klantenkring proberen op te bouwen. Het bedrijf heeft inmiddels vestigingen in de Verenigde Staten en Portugal.

Dit model is voor veel toekomstige emigranten realistischer dan zij misschien denken. Je hoeft na een emigratie niet volledig opnieuw te beginnen. Een boekhouder kan zich specialiseren in ondernemers die tussen twee landen werken. Een grafisch vormgever kan Nederlandse opdrachtgevers blijven bedienen. Een technisch adviseur, tekstschrijver, coach, programmeur of projectmanager kan zijn bestaande netwerk meenemen en tegelijkertijd klanten in andere landen zoeken.

Het grote voordeel is dat je voor je inkomsten niet meteen afhankelijk bent van de plaatselijke economie. Je hoeft de taal nog niet foutloos te spreken om je eerste facturen te kunnen versturen. Natuurlijk moet je wel onderzoeken waar de onderneming fiscaal gevestigd is en welke regels voor sociale zekerheid, btw en belasting gelden.

Van je eigen emigratieproblemen een dienst maken

Soms ontstaat een bedrijf uit een probleem dat je zelf tijdens de emigratie hebt ondervonden. Dat gebeurde bij de Amerikaanse Sandra Bobb, die na een bezoek in 2019 besloot in Portugal te gaan wonen.

Tijdens haar zoektocht kreeg zij hulp van Ariana Pinto. Ariana sprak de taal, kende het land en kon woningen en andere mogelijkheden ter plaatse beoordelen. Sandra merkte hoeveel verschil zo’n plaatselijke contactpersoon maakte. Samen besloten zij die hulp als dienst aan andere emigranten aan te bieden.

Onder de naam Alarsa begonnen zij scoutingreizen en verhuisbegeleiding te organiseren. Potentiële emigranten maakten tijdens zo’n reis kennis met verschillende woonplaatsen, woningen, winkels, banken en praktische aspecten van het dagelijks leven. Het bedrijf combineerde daarbij Sandra’s ervaring als nieuwkomer met Ariana’s kennis als Portugese.

Over de omzet en de verdere ontwikkeling van het bedrijf is geen onafhankelijke informatie beschikbaar. De beschrijving van Alarsa verscheen als een bedrijfspresentatie in The Portugal News. Het achterliggende idee blijft echter interessant: een probleem waarmee je zelf tijdens je emigratie worstelt, kan ook door duizenden andere mensen worden ervaren.

Dat kan gaan om hulp bij verhuizingen, het vinden van betrouwbare vakmensen, het begeleiden van kinderen op een buitenlandse school, het onderhouden van woningen, het invoeren van auto’s of het toegankelijk maken van plaatselijke producten. Je moet daarbij uiteraard goed controleren welke activiteiten vergunningen of specifieke beroepskwalificaties vereisen.

Amerikaanse bierkennis vindt een markt in Lissabon

Een iets ouder voorbeeld laat zien hoe een klein idee kan uitgroeien tot een gevestigd bedrijf. De Portugese Susana Cascais en haar Amerikaanse partner Scott Steffens woonden jarenlang in Seattle. Daar maakten zij kennis met de uitgebreide Amerikaanse cultuur rond speciaalbier. Scott brouwde thuis zijn eigen bier.

Toen het stel naar Lissabon verhuisde, namen zij de brouwspullen mee. In Portugal werd de biermarkt op dat moment nog vrijwel volledig beheerst door enkele grote pilsmerken. Ambachtelijk bier was veel minder bekend dan in de Verenigde Staten.

Susana en Scott zagen daarin een kans. Zij begonnen Dois Corvos, aanvankelijk met een grotendeels handmatige installatie van 800 liter. In 2015 werden de eerste bieren verkocht. Volgens Susana moest het bedrijf werkelijk klant voor klant worden opgebouwd, omdat de markt voor speciaalbier in Portugal nog nauwelijks bestond.

Dois Corvos heeft tegenwoordig een brouwerij en twee taprooms in Lissabon en brengt regelmatig nieuwe bieren uit. Het begon echter met een hobby, meegebrachte kennis en het besef dat in Portugal iets ontbrak wat in Seattle al heel gewoon was.

Ook hier was de combinatie belangrijk. Scott kende het product en de Amerikaanse biercultuur. Susana kende Portugal, sprak de taal en had ervaring met marketing. Zij kopieerden het Amerikaanse voorbeeld niet klakkeloos, maar pasten het aan de Portugese markt en smaak aan.

Je positie tussen twee landen kan juist een voordeel zijn

Deze voorbeelden hebben iets belangrijks gemeen. De ondernemers proberen hun oude en hun nieuwe leven niet volledig van elkaar te scheiden. Zij bouwen juist een brug tussen twee landen.

Onderzoek onder 47.200 ondernemers in 71 landen laat zien dat ondernemers met een migratieachtergrond vaak sterkere zakelijke netwerken tussen hun herkomstland en vestigingsland ontwikkelen. Vooral bij export kan dat een voordeel opleveren. Zij kennen twee markten, twee culturen en vaak ook twee verschillende manieren van werken (Bron: Ashourizadeh en Saeedikiya, 2022).

Dat zie je duidelijk terug in de voorbeelden. Portugese olijfolie wordt aan Amerikanen verkocht. Noors zeewier krijgt een Japanse culinaire toepassing. Amerikaanse speciaalbierkennis wordt in Portugal gebruikt. Een Nederlandse projectmanager combineert haar marketingervaring met Spaanse landbouw. Amerikaanse adviseurs werken vanuit Portugal voor hun bestaande klanten.

Je beperkte kennis van het nieuwe land is in het begin natuurlijk een nadeel. Tegelijkertijd bezit je kennis die veel plaatselijke ondernemers niet hebben. Je weet hoe Nederlandse of Belgische consumenten denken, welke kwaliteit zij verwachten en hoe je hen kunt bereiken. Je kent waarschijnlijk bedrijven, leveranciers en mogelijke klanten in je oude land. Dat netwerk hoef je na de emigratie niet weg te gooien.

Begin bij je kennis en niet bij het huis

Wie over een onderneming in het buitenland nadenkt, zou daarom niet als eerste naar een geschikt pand moeten zoeken. Begin bij wat je al kunt, welke problemen je kunt oplossen en welke klanten daarvoor willen betalen.

Misschien woon je straks in een streek met bijzondere wijn, kaas, keramiek, wol, kruiden of ambachtelijke producten. Je hoeft die producten niet zelf te maken. Je kunt plaatselijke makers helpen met fotografie, verpakkingen, een webshop, buitenlandse verkoop of gezamenlijke verzending.

Misschien heb je ervaring in onderwijs en kun je online taallessen, lesmateriaal of begeleiding voor internationaal verhuisde kinderen aanbieden. Misschien kun je elektrische fietsen onderhouden, digitale administratie verzorgen, wandelroutes ontwikkelen of kleine producenten helpen om rechtstreeks aan consumenten te verkopen.

Een modern bedrijf hoeft niet volledig digitaal te zijn. Juist de combinatie van een plaatselijk product of een concrete dienst met een digitale verkoopmethode biedt veel mogelijkheden. Een abonnement, adoptieconcept, online cursus, ledenplatform of gespecialiseerde webshop kan ervoor zorgen dat je niet uitsluitend afhankelijk bent van klanten die toevallig langs je voordeur lopen.

Ondernemen begint al voor de emigratie

Het verstandigste moment om over je bedrijf na te denken is ruim voordat je verhuist. Je kunt vanuit Nederland al onderzoeken of er belangstelling voor je idee bestaat. Je kunt een eenvoudige website maken, gesprekken voeren met potentiële klanten en proberen je eerste opdracht of bestelling te krijgen.

Ook kun je enkele weken meelopen bij een vergelijkbaar bedrijf. Het Europese programma Erasmus for Young Entrepreneurs biedt beginnende ondernemers de mogelijkheid om ervaring op te doen bij een kleine ondernemer in een ander deelnemend land. Het programma is bedoeld voor mensen die een bedrijf willen beginnen of dat in de afgelopen drie jaar hebben gedaan (Erasmus for Young Entrepreneurs).

Controleer daarnaast altijd welke regels in het vestigingsland gelden. Ook binnen de Europese Unie kunnen vergunningen, diploma-eisen, belastingregistraties en beroepsregels verschillen. Voor sommige beroepen moet je een Nederlandse kwalificatie officieel laten erkennen.

In de boeken uit mijn reeks Succesvol emigreren naar… besteed ik daarom niet alleen aandacht aan wonen en huizen zoeken, maar ook aan belastingen, verzekeringen, registratie en ondernemen in het betreffende land. Een goed idee is belangrijk, maar zonder kennis van de plaatselijke regels kan zelfs het leukste bedrijf in de problemen komen.

Het beste bedrijf geeft je ook het leven waarvoor je emigreerde

Een onderneming over de grens hoeft geen miljoenenbedrijf te worden. Het doel kan ook zijn om voldoende te verdienen voor een prettig leven, met werk dat bij je past en genoeg vrijheid om werkelijk van je nieuwe land te genieten.

Dat is misschien wel de belangrijkste vraag die je vooraf moet beantwoorden. Wil je een onderneming die je voortdurend aan een gebouw, winkel of accommodatie bindt? Of zoek je werk dat je gedeeltelijk online, seizoensgebonden of samen met anderen kunt uitvoeren?

Een B&B kan bij je passen wanneer het ontvangen en verzorgen van gasten werkelijk je passie is. Kies er alleen niet automatisch voor omdat er toevallig vier slaapkamers in het huis zitten dat je wilt kopen.

De mooiste ondernemingen ontstaan vaak wanneer iemand verder kijkt dan die lege kamers. Soms ligt de kans in de zee, zoals op de Lofoten. Soms groeit zij aan een boom in Spanje of wordt zij geperst uit Portugese olijven. En soms neem je het belangrijkste onderdeel van je toekomstige bedrijf gewoon mee in de verhuiswagen: je kennis, je ervaring en je netwerk.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

Bekijk alle handboeken van Eric Jan van Dorp & Karin Wouters:

The post Emigreren en ondernemen: zes inspirerende bedrijven die geen B&B zijn appeared first on Grenzenloos.

Een opvallend bericht in de media deze week: Bali scherpt de regels aan voor influencers en contentmakers. Wie op een toeristenvisum naar het eiland reist en daar commerciële content maakt, kan volgens recente berichtgeving een boete krijgen, worden uitgezet of zelfs een inreisverbod krijgen. Het gaat dan niet alleen om mensen die ter plekke betaald krijgen. Ook onbetaalde promotie, gesponsorde content of werk dat later geld oplevert, kan door de Indonesische autoriteiten worden gezien als economische activiteit. De officiële Indonesische eVisa-informatie maakt bovendien duidelijk dat een toeristenvisum niet bedoeld is om goederen of diensten te verkopen of om in Indonesië te werken.

Op het eerste gezicht lijkt dit misschien vooral een probleem voor influencers met een ringlamp, een drone en een Instagram-account. Toch is het onderwerp veel breder. Het raakt ook de groeiende groep mensen die een paar maanden naar Spanje, Portugal, Griekenland, Italië, Canada of Nieuw-Zeeland vertrekt en daar “gewoon” blijft doorwerken. Dat kan gaan om een werknemer met een laptop, een zzp’er, een online coach, een tekstschrijver, een consultant, een webshop-eigenaar of iemand die betaalde cursussen verkoopt.

Ik noem deze groep vaak semigranten. Ze emigreren niet helemaal, maar ze zijn ook geen gewone toeristen meer. Ze verblijven langere tijd in een ander land, huren daar soms een woning, doen er boodschappen, bouwen er een ritme op en werken ondertussen online verder. Dat lijkt heerlijk vrij, en dat is het soms ook. Alleen kijkt een overheid daar niet altijd zo romantisch naar.

De laptop maakt je niet onzichtbaar

Veel mensen denken nog steeds: mijn klanten zitten in Nederland, mijn bedrijf staat in Nederland, mijn bankrekening staat in Nederland, dus er is fiscaal niets aan de hand. Dat is begrijpelijk, maar te simpel. Belastingdiensten en immigratiediensten kijken niet alleen naar de plek waar je opdrachtgever zit. Ze kijken ook naar de plek waar jij fysiek bent terwijl je het werk doet.

Dat is precies de verschuiving die nu zichtbaar wordt. Voor de reiziger voelt de laptop als vrijheid. Voor de overheid kan diezelfde laptop een aanwijzing zijn dat je geen gewone toerist bent. Zeker wanneer je langer blijft, zichtbaar commerciële activiteiten verricht of inkomen verdient terwijl je in het land verblijft.

De OECD heeft in 2025 haar modelbelastingverdrag aangepast en daarbij expliciet aandacht besteed aan grensoverschrijdend remote werken. De vraag wanneer een thuiswerkplek in het buitenland gevolgen kan hebben voor de belastingpositie van een bedrijf, is daarmee niet langer een exotisch detail voor fiscalisten. Het is een onderwerp geworden dat past bij de nieuwe manier van werken na corona.

Vakantie, verblijf en werk zijn drie verschillende dingen

Een van de grootste misverstanden is dat mensen visumregels en belastingregels door elkaar halen. Dat zijn twee aparte werelden. Een land kan zeggen dat je er als toerist drie of zes maanden mag verblijven. Dat betekent nog niet automatisch dat je er onbeperkt mag werken. En als je er wel op afstand mag werken, betekent dat nog niet automatisch dat er fiscaal niets gebeurt.

Daarom moet je eigenlijk drie vragen uit elkaar houden. Mag je in dat land verblijven? Mag je tijdens dat verblijf werken? En waar ben je belastingplichtig over het inkomen dat je verdient?

Bij een korte vakantie speelt dit meestal niet. Niemand zal moeilijk doen wanneer je in een hotel in Florence even je mail beantwoordt of tijdens een week in Valencia een videogesprek voert. Het wordt anders wanneer je drie, vier of vijf maanden in een appartement zit, elke dag werkt, klanten bedient, content maakt, advertenties draait of producten verkoopt. Dan begint je verblijf te ruiken naar economische activiteit.

De grens van 183 dagen is belangrijk, maar niet heilig

Veel mensen kennen de 183-dagenregel. Wie meer dan 183 dagen per jaar in een land verblijft, kan daar fiscaal inwoner worden. Die regel komt inderdaad in veel landen terug, maar hij is geen vrijbrief om tot dag 182 zorgeloos te doen wat je wilt.

Spanje kijkt bijvoorbeeld naar verblijf van meer dan 183 dagen in een kalenderjaar, maar ook naar het centrum van je economische belangen. Bovendien kunnen tijdelijke afwezigheden meetellen, tenzij je kunt aantonen dat je fiscaal inwoner bent van een ander land.

Portugal hanteert eveneens de grens van meer dan 183 dagen, maar kijkt ook naar de vraag of je daar een woning hebt die erop wijst dat je die als gewone verblijfplaats wilt gebruiken.

Italië kijkt sinds de recente regels naar verschillende aanknopingspunten, waaronder fysieke aanwezigheid, woonplaats en domicilie, wanneer die voor het grootste deel van het jaar aanwezig zijn.

Griekenland hanteert ook de grens van meer dan 183 dagen in een periode van twaalf maanden. Interessant is dat de Griekse belastingdienst een uitzondering noemt voor mensen die uitsluitend om toeristische, medische of vergelijkbare privéredenen in Griekenland verblijven en niet langer dan 365 dagen blijven. Daar zit precies de kern van dit verhaal. Wie alleen vakantie viert, is iets anders dan iemand die vanuit Griekenland zijn normale werk blijft doen.

Sommige landen maken ruimte voor remote workers

Er zijn ook landen die juist proberen duidelijkheid te geven. Nieuw-Zeeland laat bezoekers sinds 2025 op een bezoekersvisum op afstand werken voor buitenlandse werkgevers of klanten. Tegelijk geeft de immigratiedienst aan dat de belastingvraag afhankelijk blijft van de duur van het verblijf. Als je inkomen elders wordt belast, hoef je in Nieuw-Zeeland meestal geen belasting te betalen wanneer je er minder dan 92 dagen in een periode van twaalf maanden verblijft. Voor inwoners van landen waarmee Nieuw-Zeeland een belastingverdrag heeft, kan die grens in bepaalde gevallen oplopen tot 183 dagen.

Canada doet iets vergelijkbaars. Digitale nomaden die op afstand werken voor een werkgever buiten Canada kunnen volgens de Canadese overheid met bezoekersstatus maximaal zes maanden in Canada wonen en werken. Ze hebben daarvoor geen Canadese werkvergunning nodig, zolang ze niet de Canadese arbeidsmarkt betreden. Maar ook hier moet je de fiscale kant apart bekijken. De Canadese belastingdienst kijkt onder meer naar verblijfsduur en banden met Canada, en bij meer dan 182 dagen kan fiscale residentie in beeld komen.

Dit zijn nuttige voorbeelden, omdat ze laten zien dat overheden niet allemaal hetzelfde doen. Sommige landen proberen remote workers juist aan te trekken. Maar ook dan gebeurt dat onder voorwaarden. Je wordt niet zomaar een toerist met een laptop. Je valt in een aparte categorie.

De Verenigde Staten kijken naar waar je werkt

Een scherp voorbeeld komt uit de Verenigde Staten. De Amerikaanse belastingdienst kijkt bij inkomsten uit persoonlijke diensten in beginsel naar de plaats waar die diensten fysiek worden verricht. Werk je in de Verenigde Staten, dan kan het inkomen uit dat werk als Amerikaans broninkomen worden gezien. Dat staat los van de vraag waar je opdrachtgever zit of waar je wordt betaald. Er bestaan uitzonderingen, bijvoorbeeld bij zeer kort verblijf en beperkte inkomsten, maar het uitgangspunt is duidelijk: de stoel waarop je zit te werken doet ertoe.

Dat is precies wat veel semigranten onderschatten. Het internet voelt plaatsloos. Een belastingdienst vindt dat vaak helemaal niet. Die kijkt naar aanwezigheid, activiteiten, inkomsten en de feitelijke situatie.

Digitale-nomadenvisa zijn bedoeld om de grijze zone te verkleinen

Steeds meer landen hebben een speciaal visum of verblijfsrecht voor digitale nomaden. Kroatië is daar een bekend voorbeeld van. Het land heeft een aparte tijdelijke verblijfsregeling voor digitale nomaden, met inkomenseisen en voorwaarden. Kroatië presenteert zichzelf ook nadrukkelijk als land waar digitale nomaden welkom zijn, mits zij werken voor werkgevers of klanten buiten Kroatië. Voor dat soort werkzaamheden geldt volgens de Kroatische toeristische informatie dat digitale nomaden zijn vrijgesteld van Kroatische inkomstenbelasting wanneer zij diensten verrichten voor werkgevers die niet in Kroatië zijn geregistreerd.

Dat klinkt aantrekkelijk, en dat kan het ook zijn. Toch bewijst zo’n regeling vooral dat er verschil is tussen vakantie en werken. Een speciaal visum bestaat juist omdat een gewoon toeristenverblijf niet bedoeld is voor langdurig werken vanuit dat land.

Influencers lopen extra in de kijker

Influencers en contentmakers zijn in dit verhaal extra kwetsbaar. Hun werk is zichtbaar. Een adviseur die vanuit een huurhuis in de Algarve rapporten schrijft voor Nederlandse klanten, valt minder snel op. Een influencer die dagelijks video’s plaatst vanaf een Balinees strand, een villa promoot of een yogaschool aanprijst, zet zijn eigen economische activiteit online.

Daar komt bij dat de grens tussen privé en commercieel bij influencers vaak vaag is. Een foto van een ontbijt kan privé zijn. Diezelfde foto kan ook onderdeel zijn van een betaalde samenwerking. Een video over een hotel kan een vakantietip zijn. Diezelfde video kan ook reclame zijn. Voor de autoriteiten is dan vooral de vraag of er economische waarde ontstaat.

Dat is ook de reden waarom Bali interessant is als waarschuwing. De maatregel gaat over influencers, maar de achterliggende gedachte geldt voor veel meer mensen. Zodra je verblijf economisch wordt, verandert de beoordeling.

Wat betekent dit voor semigranten?

Voor semigranten is de belangrijkste les dat je vooraf moet nadenken over je feitelijke situatie. Hoe lang blijf je? Werk je echt, of beantwoord je af en toe een mail? Heb je klanten? Maak je omzet terwijl je in het buitenland bent? Huur je daar voor langere tijd een woning? Schrijf je je ergens in? Heb je een lokaal netwerk, lokale opdrachten of lokale inkomsten? En hoe kijkt je werkgever hiernaar?

Vooral dat laatste wordt vaak vergeten. Werknemers denken soms dat remote werken alleen hun eigen keuze is. Maar voor de werkgever kan het ook gevolgen hebben. In sommige gevallen kan een werknemer die langdurig vanuit het buitenland werkt vragen oproepen over loonbelasting, sociale zekerheid, arbeidsrecht of zelfs de vraag of het bedrijf in dat land een fiscale aanwezigheid krijgt. De OECD heeft juist daarom meer aandacht besteed aan remote work en de vraag wanneer een buitenlandse werkplek gevolgen kan hebben voor de belastingpositie van een onderneming.

Voor zzp’ers en ondernemers ligt het weer anders. Zij moeten niet alleen kijken naar hun persoonlijke fiscale woonplaats, maar ook naar de plek waar de onderneming feitelijk wordt bestuurd, waar het werk wordt verricht en waar de waarde ontstaat. Dat is maatwerk. Het ene geval is het andere niet.

Een paar maanden naar de zon kan nog steeds, maar doe het bewust

Ik wil niemand bang maken. Een paar maanden naar de zon kan een prachtige manier zijn om te ontdekken of een land bij je past. Sterker nog, ik adviseer mensen al jaren om een land eerst langer uit te proberen voordat ze definitief emigreren. Huur eerst, leef mee met het gewone ritme en ontdek hoe het land voelt wanneer je er niet alleen op vakantie bent.

Maar wie tijdens zo’n proefperiode gewoon blijft werken, moet eerlijk zijn over wat hij doet. Je bent dan niet alleen een vakantieganger. Je bent ook iemand die economisch actief blijft. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang je weet welke regels gelden en je niet doet alsof je verblijf puur toeristisch is.

De verleiding is groot om te denken: ach, iedereen doet het. Misschien is dat zo. Maar “iedereen doet het” is geen fiscale strategie. En het is al helemaal geen goed immigratieadvies.

De grens tussen vakantie en emigratie wordt dunner

De moderne werkelijkheid past slecht in oude hokjes. Je kunt wonen in Nederland, overwinteren in Spanje, klanten hebben in België, een bedrijf inschrijven in Estland en je nieuwsbrief schrijven vanuit Griekenland. Technisch kan dat allemaal. Juridisch en fiscaal is het een stuk minder eenvoudig.

Daarom zullen overheden hier de komende jaren scherper naar kijken. Landen willen toeristen ontvangen. Ze willen ook graag koopkrachtige remote workers aantrekken. Maar ze willen niet dat mensen maandenlang in het land werken, geld verdienen en gebruikmaken van voorzieningen, terwijl ze formeel blijven doen alsof ze alleen maar op vakantie zijn.

Bali is dus geen losstaand incident. Het is een signaal. De tijd waarin je met een laptop overal kon zitten zonder dat iemand zich afvroeg wat je daar precies deed, loopt langzaam op zijn einde.

Voor wie droomt van een leven over de grens, is dat geen reden om die droom op te geven. Het is wel een reden om beter voorbereid te vertrekken. Juist voor semigranten, overwinteraars en remote workers geldt: kijk niet alleen naar het klimaat, de huurprijzen en de vliegtickets. Kijk ook naar je visum, je belastingpositie en de vraag hoe jouw verblijf eruitziet door de ogen van de overheid van het land waar je naartoe gaat.

Want vakantie is vakantie. Werken is werken. En zodra die twee door elkaar gaan lopen, wordt het tijd om even heel goed op te letten.

Gebruikte bronnen: nu.nl, news.com.au, imigrasi.go.id, oecd.org, immigration.govt.nz, canada.ca, agenciatributaria.gob.es, pwc.com, agenziaentrate.gov.it, aade.gr, irs.gov, mup.gov.hr

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Wanneer verandert vakantie in het buitenland in werken ? appeared first on Grenzenloos.

Remote werken heeft voor veel Nederlanders de drempel om te emigreren aanzienlijk verlaagd. Wie eerder gebonden was aan een kantoor in Utrecht of Den Haag, kan zijn werk tegenwoordig vanuit Sevilla, Lissabon of Boedapest doen. De vraag hoe je in het buitenland je inkomen verdient, die jarenlang een van de grootste obstakels was voor potentiële emigranten, heeft voor een grote groep mensen een concreet antwoord gekregen. Maar dan moet je wel precies weten waar je het over hebt. Want remote werken en het leven als digital nomad zijn twee totaal verschillende dingen, en die verwarring leidt regelmatig tot verkeerde keuzes.

Remote werken is niet hetzelfde als digital nomad

Het begrip “digital nomad” heeft de afgelopen jaren veel aandacht gekregen, en niet altijd terecht. Een digital nomad is iemand die geen vaste woonplaats heeft en van land naar land trekt terwijl hij of zij online werkt. Bali vandaag, Lissabon volgende maand, Medellin daarna. Het is een levensstijl die vrijheid centraal stelt, maar die ook betekent dat iemand zich nergens definitief vestigt, nergens uitschrijft om zich elders in te schrijven, en juridisch in een grijze zone leeft die op het gebied van belastingen, zorgverzekering en sociale zekerheid behoorlijk ingewikkeld kan worden.

Remote werken als emigrant is wezenlijk anders. Je schrijft je uit in Nederland, je schrijft je in op een vast adres in het buitenland, en je verplaatst je leven definitief naar dat nieuwe land. Het verschil met vroegere emigranten is dat je je inkomen niet hoeft achter te laten. Je neemt het mee. Je werkt nog steeds voor dezelfde Nederlandse werkgever of je behoudt je Nederlandse klanten als zzp’er, maar je doet dat voortaan vanuit je nieuwe woonland.

Dat klinkt eenvoudig, en voor de dagelijkse praktijk van het werk is het dat ook. Maar de administratieve en fiscale gevolgen van die keuze vragen om een grondige voorbereiding.

Hoe groot is de groep die dit kan?

De omvang van de groep Nederlanders voor wie remote werken realistisch is, is de afgelopen jaren sterk gegroeid. In 2025 maakte 80 procent van de Nederlandse bedrijven het mogelijk om op afstand te werken, en had ruim 60 procent van alle werknemers de mogelijkheid om daar in de praktijk gebruik van te maken. Dat zijn geen marginale getallen.

De coronapandemie zorgde voor een aardverschuiving in opvattingen over en de praktijk van flexibele vormen van werk. Werken vanuit huis bleek met behulp van videobellen ineens niet meer afhankelijk van fysieke aanwezigheid. Die verschuiving is niet tijdelijk gebleken. Thuiswerken is geen tijdelijke erfenis van corona, maar een structureel onderdeel van hoe we werken.

Nederland neemt daarbij een koppositie in onder de EU-lidstaten. In 2022 werkte een meerderheid van de werkenden in Nederland in meer of mindere mate thuis. Vooral in de overheid, financiële sector en dienstensector zijn de thuiswerkpercentages hoog. In deze sectoren werkt circa de helft van de werknemers meerdere dagen per week vanuit huis. Dat zijn precies de sectoren waar ook banen zitten die zich lenen voor werken vanuit het buitenland.

Scenario 1: in loondienst bij een Nederlandse werkgever

Voor werknemers die in loondienst zijn bij een Nederlands bedrijf, is remote werken vanuit het buitenland mogelijk, maar het vraagt om expliciete toestemming van de werkgever. Dat is niet alleen een praktische kwestie. Er spelen juridische en fiscale belangen van de werkgever mee die je niet kunt negeren.

Het kernprobleem heet “vaste inrichting”. Als jij als medewerker structureel vanuit Spanje voor een Nederlands bedrijf werkt, kan de Spaanse belastingdienst dat bedrijf aanmerken als een onderneming die in Spanje economische activiteiten verricht. Dat zou betekenen dat je werkgever in Spanje belastingplichtig wordt, ook al heeft het bedrijf daar geen kantoor en geen andere aanwezigheid. Werkgevers kunnen te maken krijgen met vaste-inrichting-risico’s in het buitenland als hun personeel daar structureel werkt. Dit is een reële reden waarom sommige werkgevers terughoudend zijn, ook als het werk zelf prima op afstand kan.

Dat betekent niet dat het onmogelijk is. Veel werkgevers accepteren remote werken vanuit het buitenland, zeker binnen de EU, mits de afspraken helder zijn en de risico’s beheersbaar worden gehouden. Wat je als werknemer nodig hebt, is een schriftelijke overeenkomst die vastlegt in welk land je werkt, voor hoe lang, op welke tijden je beschikbaar bent en hoe de belastingsituatie is geregeld. Mondeling akkoord is onvoldoende.

Verder geldt: wie in Spanje online werkt voor een Nederlands bedrijf, kan in Spanje belastingplichtig worden, zelfs als hij formeel in Nederland woont. Bij echte emigratie, waarbij je je uitschrijft en je fiscale woonplaats verplaatst, betaal je doorgaans belasting in het land waar je woont en werkt. De meeste landen hebben belastingverdragen met Nederland die dubbele belasting voorkomen, maar je moet wel weten hoe dat verdrag in jouw specifieke situatie uitpakt.

Scenario 2: zzp’er met Nederlandse klanten

Zelfstandigen hebben in dit opzicht meer vrijheid, maar ook meer verantwoordelijkheid. Als zzp’er bepaal je zelf waar je werkt, en veel Nederlandse opdrachtgevers maken het feitelijk niet uit of hun freelancer in Amsterdam of in Valencia aan het werk is, zolang de kwaliteit en bereikbaarheid goed zijn.

De administratieve verplichtingen zijn echter niet gering. Vanuit het buitenland werken kan gevolgen hebben voor je KVK-inschrijving. Het hangt af van je persoonlijke situatie of je wel of niet ingeschreven blijft in het Handelsregister. Wie emigreert en geen bedrijfsactiviteiten meer in Nederland heeft, moet zijn inschrijving aanpassen. Daarvoor geldt een termijn van zeven dagen vóór de vertrekdatum.

Bij definitieve emigratie wordt de situatie fiscaal complexer. Je belastingplicht hangt dan af van je fiscale woonplaats, het land waar je het meest woont en werkt. Voor zzp’ers geldt niet automatisch de 183-dagenregel zoals bij werknemers. Er wordt gekeken naar waar je onderneming feitelijk is gevestigd en of je in een ander land een vaste inrichting hebt. Bij vertrek moet je ook fiscaal afrekenen over wat je hebt opgebouwd. Vaak moet je dan fiscaal afrekenen over opgebouwde winst, stille reserves en een eventuele fiscale oudedagsreserve.

Het goede nieuws voor zzp’ers binnen de EU is dat je Nederlandse klanten gewoon kunt behouden. Je factureert vanuit je nieuwe buitenlandse onderneming of, afhankelijk van de situatie, vanuit een resterende Nederlandse inschrijving. Welke constructie het verstandigst is, verschilt per land van bestemming en per type klant.

De Belastingdienst kijkt verder dan je uitschrijfdatum

Een punt dat veel emigranten onderschatten: uitschrijven bij de gemeente is niet voldoende om fiscaal gezien als geëmigreerd te gelden. De Belastingdienst ziet het land waar iemand woont als het land waar de persoon zijn of haar sociale leven heeft. Er wordt gekeken naar waar je een woning hebt, een lidmaatschap bij een sportclub, een telefoonabonnement, een ziektekostenverzekering, en hoeveel tijd je in een land doorbrengt. 

Wie zijn Nederlandse woning aanhoudt, regelmatig terugkomt en hier nog actieve financiële belangen heeft, loopt het risico dat de Belastingdienst hem of haar nog altijd als Nederlands belastingplichtige beschouwt. Het advies van fiscalisten die gespecialiseerd zijn in emigratie is eenduidig: ga er niet automatisch vanuit dat je, door je uit te schrijven, niet langer belastingplichtig bent in Nederland. Dit kan je op de lange termijn veel gedoe met de Belastingdienst besparen.

Een echte emigratie vergt een echte breuk, ook op papier.

Zo bereid je de overgang voor

Wie remote wil werken vanuit het buitenland als emigrant, doet er verstandig aan de volgende stappen serieus te nemen, ruim vóór het moment van vertrek.

Toestemming en afspraken vastleggen. Voor werknemers in loondienst is dit de eerste stap. Bespreek met je werkgever of remote werken vanuit het nieuwe woonland structureel mogelijk is, welke juridische risico’s er zijn en hoe die worden afgedekt. Leg alles schriftelijk vast.

Belastingadvies inwinnen. Schakel een belastingadviseur in met ervaring in grensoverschrijdende situaties. De vraag waar je belasting betaalt, hangt af van het land van bestemming, de duur van je verblijf, je arbeidsrelatie en de belastingverdragen die Nederland met dat land heeft gesloten.

KVK en Belastingdienst tijdig informeren. Schrijf je KVK-inschrijving om of beëindig die op het juiste moment. Doe dat niet te laat en niet te vroeg, want beide kunnen onbedoelde gevolgen hebben.

Sociale zekerheid en zorgverzekering regelen. Emigratie heeft gevolgen voor je AOW-opbouw, je recht op WW en je zorgverzekering. Binnen de EU zijn er regelingen die bescherming bieden, maar je moet weten welke regels in jouw geval gelden en of je eventueel vrijwillig verzekerd kunt blijven.

Een financiële buffer aanleggen. Het eerste jaar na emigratie brengt altijd onverwachte kosten: een boekhouder in twee landen, een nieuw belastingstelsel, andere administratieve verplichtingen. Reken op extra kosten en plan dat ruim van tevoren in.

Remote werken maakt emigreren reëler dan ooit

Voor wie een beroep heeft dat zich leent voor werken op afstand, is remote werken inmiddels een serieuze basis voor emigratie. De technologie werkt, werkgevers zijn eraan gewend, en opdrachtgevers storen zich in de meeste gevallen niet aan de locatie van hun freelancer.

De uitvoering vraagt om precisie. Wie emigreert met remote werken als inkomensbron, moet zijn administratieve en fiscale situatie goed geregeld hebben vóór vertrek. Lukt je dat, dan heb je een stabiele basis onder je nieuwe leven in het buitenland. Wie dat niet doet, riskeert jaren later alsnog geconfronteerd te worden met een rekening die hij dacht te hebben achtergelaten.

Bronnen: CBS (2024, 2026), NIDI/Demos (2025), Ondernemersplein.overheid.nl, Jongbloed Fiscaal Juristen, Digitax Nomad

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Remote werken: neem je werk mee naar het buitenland appeared first on Grenzenloos.

De stille kracht van het oliefonds

De basis van de Noorse welvaart ligt in de olie en het gas dat in de jaren zestig en zeventig in de Noordzee werd gevonden. Maar waar andere landen hun inkomsten direct in consumptie of belastingverlaging stopten, koos Noorwegen voor de lange termijn. De opbrengsten van de olie worden via de staat gestort in het Government Pension Fund Global (GPFG) – beter bekend als het oliefonds – dat tegenwoordig meer dan 19.500 miljard Noorse kronen waard is (ruim 1,9 biljoen euro, bron: Norges Bank Investment Management, Half-Year Report 2025).

Politici mogen maar één ding doen met dat geld: het rendement gebruiken. De zogeheten 3-procentsregel bepaalt dat er jaarlijks maximaal drie procent van het fonds in de nationale begroting mag worden opgenomen. Zo wordt de winst uit olie en gas omgezet in een stabiele inkomstenstroom, terwijl het kapitaal zelf ongemoeid blijft. Het Internationaal Monetair Fonds (IMF, 2025) noemt dat model “het sterkste begrotingsanker ter wereld”.

Waar Nederland geregeld discussies voert over meevallers of nieuwe uitgaven, hebben de Noren een gouden regel die simpel en duidelijk is: spaar wat tijdelijk is, leef van wat duurzaam rendeert. Daardoor is de Noorse staatsschuld extreem laag en beschikt het land over een buffer waar de meeste Europese landen alleen van kunnen dromen.

Schone energie als fundament

Een tweede pijler onder de Noorse economie is de energievoorziening. Meer dan 99 procent van de elektriciteit komt uit waterkracht, aangevuld met groeiende windcapaciteit (Energifakta Norge, 2025). De Noorse overheid heeft hier decennialang in geïnvesteerd, waardoor het land nu een van de schoonste én goedkoopste energiemarkten van Europa heeft.

Voor Nederlanders die willen emigreren is dat geen detail: wonen en ondernemen in Noorwegen betekent werken in een land waar energie betrouwbaar, lokaal en duurzaam wordt opgewekt. Bedrijven in de technologie- en maakindustrie profiteren van lage CO₂-kosten, en huishoudens hebben lagere energieprijzen dan in landen die nog afhankelijk zijn van gas.

Het is ironisch maar leerzaam: terwijl Nederland zijn aardgasverleden probeert af te bouwen, heeft Noorwegen zijn fossiele rijkdom juist gebruikt om volledig over te schakelen op duurzame stroom.

De Noorse arbeidsmarkt: vertrouwen en evenwicht

Noorwegen kent een unieke arbeidsmarktcultuur. Werkgevers, werknemers en overheid vormen samen een hechte driehoek waarin overleg de norm is. Vrijwel iedereen is georganiseerd in een vakbond, en loonafspraken worden grotendeels centraal gemaakt. Dit systeem – bekend als pattern bargaining – koppelt de loongroei aan de productiviteit van de exportsector.

Volgens de OECD Economic Outlook 2025 zorgt dat voor een evenwichtige loonontwikkeling en een zeer lage werkloosheid. Werknemers weten waar ze aan toe zijn, werkgevers behouden hun concurrentiekracht. Conflicten zijn zeldzaam, en wanneer ze voorkomen, worden ze snel opgelost.

Voor Nederlanders is het goed om te weten dat in Noorwegen loyaliteit, betrouwbaarheid en consensus hoger gewaardeerd worden dan assertiviteit of snelheid. Het is een samenleving waar men liever samen beslist dan wint met het hardste argument. Dat maakt de werksfeer vaak rustiger, maar vraagt ook aanpassing van wie uit de directe, pragmatische Nederlandse cultuur komt.

Ondernemen in een stabiele economie

Voor ondernemers is Noorwegen op het eerste gezicht een kleine markt, maar wel een met koopkracht, vertrouwen en voorspelbare regelgeving. Dankzij het EER-verdrag (European Economic Area) heeft het land volledige toegang tot de EU-markt, inclusief vrij verkeer van goederen, diensten en arbeidskrachten (EEA Annual Report 2024). Dat betekent dat een Nederlandse ondernemer zijn bedrijf kan uitbreiden of verplaatsen naar Noorwegen zonder complexe handelsbarrières.

De Noorse overheid staat bovendien bekend om haar digitale efficiëntie. Bedrijfsregistratie, belastingaangifte en vergunningen verlopen grotendeels online. De belastingdruk is vergelijkbaar met Nederland, maar de administratieve last is vaak kleiner. Wel is de kostprijs van arbeid hoog, vooral door de sociale bijdragen en de nadruk op fatsoenlijke lonen. Daar staat tegenover dat corruptie vrijwel afwezig is en regelgeving consequent wordt gehandhaafd.

Kortom: wie in Noorwegen onderneemt, betaalt meer, maar krijgt er betrouwbaarheid en rust voor terug.

Leren van de Noorse manier van denken

De Noorse welvaart is niet het gevolg van geluk, maar van een mentaliteit. Waar Nederlanders vaak gericht zijn op efficiëntie en winst op korte termijn, denken Noren in generaties. Ze accepteren dat rijkdom pas echt duurzaam is als je haar beheerst. Dat zie je in hun begrotingsbeleid, in hun energievoorziening, maar ook in hun omgangsvormen.

De overheid vertrouwt burgers, burgers vertrouwen de overheid, en dat wederzijdse vertrouwen is de smeerolie van de Noorse samenleving. In Nederland is dat vertrouwen de laatste jaren onder druk komen te staan, mede door bureaucratische problemen en politieke versnippering. Noorwegen laat zien wat er gebeurt als je beleid baseert op rust, transparantie en sociale cohesie.

De realiteit voor emigranten

Wie als Nederlander naar Noorwegen verhuist, komt in een land terecht met hoge inkomens, maar ook hoge prijzen. De huur in Oslo of Bergen is stevig, boodschappen zijn duurder en belastingen kunnen hoger uitvallen dan verwacht. Toch is de koopkracht per saldo groter, omdat salarissen ruim voldoende compenseren.

Volgens de Noorse Belastingdienst (Skatteetaten) ligt het gemiddelde jaarsalaris in 2025 rond 640.000 NOK (circa €54.000), maar in technische of medische beroepen vaak aanzienlijk hoger. Daartegenover staat een progressieve inkomstenbelasting die kan oplopen tot 38 procent, maar wel inclusief sociale zekerheid, pensioenopbouw en ziektekosten.

Ondernemers profiteren van een stabiel financieel klimaat, maar moeten rekening houden met strengere regels rond duurzaamheid, werkveiligheid en milieunormen. Noorwegen is in dat opzicht eerder Zweden dan Zuid-Europa: alles is netjes geregeld, maar je moet het ook precies volgen.

De les voor Nederland

De belangrijkste les van Noorwegen is dat welvaart geen doel op zich is, maar een gevolg van zorgvuldig bestuur. Door oliegeld te sparen in plaats van te spenderen, door te investeren in schone energie en door een sociaal evenwichtige arbeidsmarkt te koesteren, heeft Noorwegen een model gebouwd dat schommelingen doorstaat.

Nederland deelt veel van die kwaliteiten – stabiliteit, goede infrastructuur, hoogopgeleide bevolking – maar mist soms de langetermijnrust waarmee de Noren hun koers vasthouden. Wie in Noorwegen woont of werkt, ervaart dat beleid daar niet draait om de volgende verkiezing, maar om de volgende generatie.

Dat is misschien wel de grootste reden waarom zoveel Nederlanders er niet alleen werk zoeken, maar ook een andere manier van leven vinden.

Belangrijke bronnen:

Norges Bank Investment Management – Half-Year Report 2025; IMF – Norway: Selected Issues Report 2025; OECD – Economic Outlook 2025; NVE – Energifakta Norge 2025; EEA – Annual Report 2024; Skatteetaten – Inntektsstatistikk 2025.

The post Wat Nederland kan leren van Noorwegen: een land dat zijn welvaart bewaakt appeared first on Grenzenloos.

Strengere lokale regels
Veel gemeenten hebben sinds begin 2025 meer macht gekregen om vakantieverhuur te beperken. Waar je vroeger je woning 120 dagen per jaar mocht verhuren, kan dat nu door de gemeente worden teruggebracht tot 90 dagen. Vooral in populaire regio’s zoals de Provence, de Dordogne en rond Parijs grijpen burgemeesters deze kans. Ze willen woningen behouden voor vaste bewoners. Wie de regels overtreedt, kan een boete krijgen tot 15.000 euro.

Registratie verplicht
Iedereen die kamers verhuurt, ook als het maar om een deel van de woning gaat, moet zich bij de gemeente laten registreren. Zonder dit nummer mag je niet adverteren op Airbnb of Booking.com. De registratieplicht bestond al langer, maar werd vaak genegeerd. Gemeenten krijgen nu extra middelen om te controleren en boetes op te leggen.

De Loi Le Meur
De nieuwe wet ‘Le Meur’ – genoemd naar de parlementariër die haar indiende – heeft het speelveld verder veranderd. Gemeenten mogen verhuur van gemeubileerde kamers of gîtes in bepaalde zones helemaal verbieden. Ook zijn er strengere eisen voor de kwaliteit van de kamers en het energieverbruik van de woning. Een oud dorpshuis zonder isolatie voldoet niet zomaar meer aan de normen.

Belasting en administratie
Veel kleine verhuurders werkten onder het zogeheten micro-BIC-regime: een eenvoudig belastingstelsel met een vast aftrekpercentage. Dat wordt aangepast. Sommige verhuurders moeten overstappen naar het ‘régime réel’, wat meer administratie en soms hogere lasten betekent. Daarnaast mogen gemeenten lokale heffingen verhogen nu de taxe d’habitation voor vaste bewoners is afgeschaft.

Wat betekent dit in de praktijk?
Voor Nederlanders die in Frankrijk een chambre d’hôtes willen starten, is het belangrijk om de plannen goed te toetsen bij de gemeente. In sommige dorpen is verhuur van kamers nog welkom, in andere wordt het juist ontmoedigd. Controleer of het pand voldoet aan de energie-eisen en laat je vooraf adviseren over het fiscale regime dat voor jou geldt.

Kansen blijven
Toch blijft er ruimte. In landelijke gebieden waar leegstand heerst, juichen gemeenten nieuwe chambres d’hôtes juist toe. Daar kun je vaak nog rekenen op soepele regels en soms zelfs steun bij de verbouwing. Frankrijk wil het platteland levend houden – maar zonder dat elk dorp verandert in een openlucht-hotel.

Lees ook deze boeken over emigreren naar en leven in Frankrijk:

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun ons met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

The post Nieuwe Franse regels raken ook chambres d’hôtes appeared first on Grenzenloos.

Als je “ver” wilt emigreren — in de zin van ver van Nederland — dan schuif je Belgische of EU-buren vaak opzij. Deze vier landen zijn populair omdat:

• Engels (of in Canada deels Frans) de voertaal is, wat de taaldrempel verlaagt
• Veel economische kansen zijn, zeker in technische of gespecialiseerde beroepen
• De kwaliteit van leven in veel regio’s hoog is
• De werk-/immigratiewetten – alhoewel streng — relatief transparant zijn

Maar elk land verschilt sterk in hoe toegankelijk het is om er permanent te verblijven.

In het verdere verloop stel ik een aantal criteria naast elkaar:

• Afstand / afstandsgevoel
• Hoe open is de maatschappij t.o.v. buitenlanders
• Hoe lastig is het om een verblijfsvergunning / permanent verblijf te krijgen
• Welke beroepen (sectoren) maken kans
• Opmerkingen of recente wijzigingen

🇨🇦 CANADA 🇨🇦

Afstand / afstandsgevoel, culturele kant
Canada is – qua afstand – net zo ver als de VS (grofweg 7.000-8.000 km). Je hebt lange vluchten, vaak met overstap. In cultureel opzicht is Canada een van de meest “open” en multiculturele landen ter wereld. Grote steden als Toronto, Vancouver, Montréal hebben al decennia ervaring met immigranten.

Franstalige provincies (Québec) vereisen extra aandacht voor je taalkennis en soms andere criteria.

Hoe makkelijk / moeilijk om permanent verblijf (PR) te krijgen
Canada is relatief “toegankelijk” onder de vier, mits je voldoet aan de juiste criteria. Er zijn diverse routes:

• Express Entry (voor kwalificerende “skilled workers, tradespeople, professionals”) is de bekendste route.
• Je wordt beoordeeld op factoren zoals leeftijd, opleiding, taalvaardigheid (Engels of Frans), werkervaring, en – in sommige gevallen – een jobaanbieding.
• Voor laten we zeggen de “Federal Skilled Worker Program” geldt dat je minstens 1 jaar werkervaring in een gevraagde beroepsklasse nodig hebt, een bepaald taalniveau (bijv. IELTS of soortgelijk) en voldoende financiële middelen.
• Provinciale nominatieprogramma’s (Provincial Nominee Programs, PNP) geven je extra kansen als een bepaalde provincie jouw vaardigheden zoekt.
• Na verkrijging van permanent verblijf (PR) kun je na genoeg woonperiode Canadese staatsburger worden, mits je voldoet aan de residentie-eisen (in Canada verblijven voor een aantal dagen).
• Canada biedt ook enkele speciale routes (ondernemers, start-ups) maar die zijn vaak kapitaalsintensief of risicovol.

In de praktijk: als je een goede opleiding hebt, werkervaring en goede taalvaardigheid, heb je redelijk wat kans. Maar er is stevige concurrentie — je moet “boven gemiddeld” scoren.

Let op: de eisen veranderen soms (bijv. quota op studentenvisa) om druk op huisvesting en infrastructuur te reguleren. 

Welke beroepen/sectoren maken kans
Sectoren die vaak in aanmerking komen:

• Techniek / engineering
• ICT / softwareontwikkeling
• Gezondheidszorg (arts, verpleegkundigen, specialismen)
• Bouw / infrastructurele beroepen
• Financiële / zakelijke dienstverlening
• Technisch vakwerk (lassen, elektriciens, loodgieter)

Als jouw beroep voorkomt in de lijst van “eligible occupations” — afhankelijk per provincie — heb je meer kans om geaccepteerd te worden.

Conclusie t.a.v. Canada
Canada is relatief toegankelijk onder de verre bestemmingen, mits je goed voorbereid bent. Het immigratiesysteem is redelijk transparant, met duidelijke criteria. De maatschappij is over het algemeen mede gastvrij (hoewel kritiek op immigratiepolitiek bestaat).

Als je een technisch geschoolde professional bent met werkervaring en goed Engels (of Frans) spreekt, is Canada een van de betere opties.

🇺🇸 VERENIGDE STATEN (VS) 🇺🇸

Afstand / afstandsgevoel, culturele kant
De VS ligt geografisch op vergelijkbare afstand als Canada. Cultureel gezien is het land zeer divers (New York, Californië, Texas, Florida, etc.). America heeft wereldwijd aantrekkingskracht, maar het immigratieklimaat kan politiek grilliger zijn.

Er is soms wantrouwen tegenover immigranten, vooral in politieke debatten. Maar in veel sectoren – onderwijs, tech, zorg – werken veel buitenlanders.

Hoe makkelijk / moeilijk om permanente verblijfsvergunning (Green Card) te krijgen
De VS is onder de vier het moeilijkst qua immigratie voor de meeste mensen. Enkele routes:

• Green Card via werk / employment-based: Je hebt een werkgever nodig die bereid is je te sponsoren. Die werkgever moet meestal aantonen dat er geen gekwalificeerde Amerikaan is voor de functie (labor certification).
• De werkgerelateerde green cards vallen onder verschillende categorieën (EB-1, EB-2, EB-3, etc.). Bijvoorbeeld EB-2 (hoger opgeleid/exceptionele vaardigheid) of EB-3 (skilled workers) zijn vaak gebruikt routes.
• Voor EB-2 kun je soms een National Interest Waiver aanvragen, waarmee je de vereiste job-sponsoring / labor certification kunt omzeilen als je kunt aantonen dat jouw bijdrage van nationaal belang is.
• Echter: de vraag naar werk-gebaseerde green cards is veel groter dan de jaarlijkse quota, wat leidt tot lange wachttijden en “backlogs”.
• Soms begin je met een tijdelijk werkvisum (zoals H-1B) en via die route werk je door naar een green card.
• Naast werk kun je via familie (familieleden van Amerikaanse burgers) een green card krijgen, maar dat is meestal minder relevant voor mensen die uit Nederland emigreren zonder familiebanden in de VS.
• Er zijn ook investeerdersroutes (EB-5) maar die vereisen een hoog kapitaal.

In de praktijk betekent dit: zelfs als je een waardevolle technicus bent, kun je jaren in de wachtrij zitten. De procedure is bureaucratisch complex.

Welke beroepen/sectoren maken kans
Sectoren die goede kansen bieden:

• Technologie / software / IT
• Medische beroepen (specialisten, verpleegkundigen)
• Onderzoek & ontwikkeling / academici
• Engineering / aerospace
• Financiële sector, zeker op hoger niveau

Maar het blijft belangrijk dat je een werkgever hebt die wil sponsoren, en dat je voldoet aan alle immigratie-eisen.

Conclusie t.a.v. de VS
De VS is het meest “prestatiegericht” van de vier. Als je uitblinkt en een werkgever je sponsort, kan het, maar de drempels zijn hoog en de wachttijden kunnen lang. Voor velen is de VS aantrekkelijk vanwege prestige en economische kansen, maar je hebt geduld nodig en een sterke case — je moet echt laten zien dat je “bijzondere waarde” toevoegt.

🇦🇺 AUSTRALIE 🇦🇺

Afstand / afstandsgevoel, culturele kant
Australië ligt verder weg (ca. 16.000 km ongeveer) — dat betekent lange vluchten, soms met meerdere tussenstops. Maar het land voelt toch vaak “westers” aan: de cultuur is redelijk herkenbaar (Engelstalig, Westerse instituties). Australie heeft al lange tijd ervaring met immigratie, vooral van kustgebieden (Sydney, Melbourne, Perth, Brisbane).

Mensen uit het buitenland zijn – zeker in de steden — normaal ingebed in de samenleving. Toch: sommige regio’s (outback, afgelegen zone) zijn beter voor locals.

Hoe makkelijk / moeilijk om permanente verblijfsvergunning te krijgen
Australië werkt grotendeels met vaardigheidsgebaseerde (skilled) visumroutes. Belangrijke mechanismen:

• Het Skilled Migration Program biedt een reeks visa voor bekwame werknemers, inclusief visa met pad naar permanent verblijf.
• Je kunt een tijdelijk of “provisional” skilled visa krijgen, en later overgaan naar permanent verblijf als je aan criteria voldoet.
• De visumaanvragen worden getoetst op punten (leeftijd, opleiding, Engelse taal, werkervaring, etc.).
• Beroepen in tekortlijsten (“Skilled Occupation Lists”) krijgen vaak prioriteit.
• Visumverwerkingstijden variëren — sommige aanvragen met lagere prioriteit kunnen lang duren.
• Migratiecijfers en quota worden soms aangepast afhankelijk van binnenlandse economische prioriteiten.

In de praktijk: als je beroep op de tekortlijst staat, je Engels goed is, en je ervaring hebt, is de kans om toegelaten te worden redelijk. Maar je moet voldoen aan strikte eisen.

Welke beroepen/sectoren maken kans
Typische sectoren:

• ICT / software engineering
• Medische beroepen, verpleegkundigen
• Bouw / technische beroepen
• Mijnbouw / geologie / mijnbouwspecialisten
• Landbouw / agrarische techniek (in sommige regio’s)
• Educatie / onderwijs

En regio’s buiten de grote steden (bijv. regionale staten) geven vaak bonuspunten of trekken immigranten aan tegen gunstigere voorwaarden.

Conclusie t.a.v. Australië
Australië is een goede keuze als je een vaardige beroepskracht bent in een beroep dat waarde heeft in de Australische arbeidsmarkt. Het systeem is redelijk transparant met een punten-stelsel; je moet wel goed voorbereid zijn. De afstand is een nadeel, maar het land compenseert met kwaliteit van leven en economische mogelijkheden.

🇳🇿 NIEUW-ZEELAND 🇳🇿

Afstand / afstandsgevoel, culturele kant
Nieuw-Zeeeland is het verst van de vier (verder nog dan Australië). Vluchten zijn lang, met vaak minstens één overstap. De bevolkingsdichtheid is laag, natuur is prominenter — je kunt je afgezonderd voelen, vooral buiten de stedelijke centra.

Maar de samenleving is relatief open, met minder grote steden, dus de verhouding tussen migrant en lokale bevolking is anders. Er is soms politieke discussie over hoeveel migranten het land “kan dragen”.

Hoe makkelijk / moeilijk om permanente verblijfsvergunning (resident visa) te krijgen
Nieuw-Zeeeland heeft jarenlang een beleid gehad om relatief streng te zijn, maar recent zijn er versoepelingen aangekondigd.

Belangrijke aspecten:

• De Skilled Migrant Category resident visa was lange tijd de route om permanent te blijven.
• Je moet voldoen aan puntencriteria: leeftijd, opleiding, werkervaring, Engels, beroep in de juiste categorie.
• Je moet vaak al een baan via een erkende werkgever hebben of kunnen aantonen dat je voor de arbeidsmarkt relevant bent.
• Sinds 2025 worden nieuwe paden geopend: twee nieuwe resident pathways gericht op geschoolde en vakmensen.
• Voor de tijdelijke werkvisa bestaan strengere regels: werkgevers moeten bewijzen dat er geen geschikte Nieuw-Zelanders zijn, en er gelden vereisten op Engels- en vaardigheid.
• Let op: de wet- en regelgeving is vrij dynamisch; recente aanpassingen tonen dat Nieuw-Zeeeland haar beleid wil herschikken.

In de praktijk: het was vroeger relatief strikt, nu wordt het geleidelijk iets soepeler. Maar je moet alsnog aantonen dat je vaardigheden waardevol zijn voor de Nieuw-Zelandse arbeidsmarkt.

Welke beroepen/sectoren maken kans
Sectoren met gunstige kansen:

• Technisch vakwerk / ambachten
• ICT / software
• Bouw / infrastructuur
• Gezondheidszorg / verpleegkunde
• Landbouw / agritech
• Toerisme / gastvrijheid (in regio’s met tekorten)

Nieuw-Zeeeland wil vooral vakmensen (trades) aantrekken — de nadruk op hogere opleiding alleen wordt minder dominant dan vroeger.

Conclusie t.a.v. Nieuw-Zeeland
Nieuw-Zeeeland is “lichter” dan de VS, maar zwaarder dan Canada in immigratie-eisen. De recente politieke besluitvorming wijst op meer flexibiliteit, met nieuwe residentie­routes vanaf 2026. Als jouw beroep goed aansluit op de behoeften van Nieuw-Zeland, en je bent bereid te investeren in voorbereiding, dan biedt het land goede kansen — vooral als je van rust en natuur houdt.

VERGELIJKING

Hieronder een samenvattend vergelijk:

Land Gemiddelde toegankelijkheid (voor gekwalificeerde professional) Grootste obstakels Potentiële troefberoepen / sectoren Opmerkingen & waarschuwingen
Canada Hoog onder gekwalificeerden Concurrentie, strenge taal- en puntentests, verandering in quota ICT, techniek, zorg, bouw Transparant systeem, mogelijkheid via provincie, redelijk “open” maatschappij
VS Matig tot laag (maar hoge beloning mogelijk) Sponsoring vereist, lange wachttijden, quota, bureaucratie ICT, academie, onderzoek, medische specialismen Risicovoller, maar wie slaagt, zit vaak op topniveau
Australië Hoog als je beroep op lijst staat Strenge eisen qua punten, Engels, werkervaring ICT, techniek, medische beroepen Puntenstelsel bekend, mogelijkheden voor regionale bonuspunten
Nieuw-Zeland Gemiddeld Verre afstand, recente beleidswijzigingen, bewijs van relevantie Technisch vakwerk, ICT, bouw, zorg Groeiend beleid voor migranten, maar je moet alert zijn op wetswijzigingen

Persoonlijke overwegingen die je moet maken
Bij je keuze moet je ook kijken naar:

• Afstand & contact met Nederland / familie: Hoe vaak wil je terug naar Nederland? Bij Canada en VS is dat haalbaar, maar kostbaar in tijd en geld.
• Cultuur en klimaat: Hou je van koude winters of eerder milde klimaten? De VS en Australië hebben variatie; Nieuw-Zeland is gematigder; Canada kan koud zijn.
• Sociaal vangnet & voorzieningen: In Canada en Australië zijn sociale voorzieningen goed geregeld. In de VS hangt veel af van de staat en verzekeringen.
• Werkzekerheid: In sommige regio’s (bijv. buiten grote steden) zijn in Australië of Nieuw-Zeland meer kansen voor vakmensen.
• Taal: In Canada kan Frans belangrijk zijn; in andere landen is Engels sleutel.
• Veranderende wetgeving: Immigratiewetgeving verandert vaak — plannen moeten flexibel zijn.

Mijn aanbeveling
Als ik in jouw schoenen stond — professionele achtergrond, bereid om te verhuizen, wensen voor stabiel verblijf — zou ik Canada of Australië bovenaan zetten. Canada vanwege het relatief heldere proces en goede balans tussen toegankelijkheid en kwaliteit van leven; Australië omdat het – voor wie een gevraagde vaardigheid heeft — een degelijk en stabiel optie is.

De VS is aantrekkelijk maar riskant: als je niet heel uitzonderlijk bent of een werkgever hebt die je wil sponsoren, dan kan het lang duren of mislukken. Nieuw-Zeland is ideaal voor wie rust, natuur en een iets minder druk leven wil én wiens beroep precies aansluit op wat het land zoekt — en dat beleid zich gunstig blijft ontwikkelen.

Eric Jan van Dorp, emigratiespecialist

The post Waarom kiezen voor Canada, VS, Australië of Nieuw-Zeeland? appeared first on Grenzenloos.

Woningmarkt onder druk
In Portugal is de woningmarkt volop in beweging. Voor wie wil emigreren en zich oriënteert op een koopwoning of huurhuis zijn er een paar ontwikkelingen die je goed in de gaten moet houden. De regering heeft aangekondigd dat buitenlandse kopers binnenkort meer belasting gaan betalen bij de aankoop van een huis. Daarmee wil men speculatie en prijsopdrijving tegengaan. Vooral in populaire gebieden zoals Lissabon, Porto en de Algarve, waar de huizenprijzen de afgelopen jaren fors zijn gestegen, kan dat gevolgen hebben voor je budget. Toch blijft Portugal aantrekkelijk omdat de prijzen nog altijd lager liggen dan in veel andere West-Europese landen en de vraag naar woningen groot is. Voor huurders is er bovendien een belastingvoordeel: voor woningen tot 2.300 euro huur per maand geldt een vrijstelling van een deel van de gemeentelijke belasting. Dat maakt huren, zeker in de beginfase van een emigratie, vaak nog steeds de meest flexibele en verstandige keuze.

Economie en werk
De economische omstandigheden zijn op dit moment redelijk gunstig. De werkloosheid ligt rond de zes procent en de inflatie rond de drie procent, wat relatief stabiel is in vergelijking met de afgelopen jaren. Het minimumloon is begin 2025 verhoogd naar 870 euro per maand, en de overheid stimuleert werkgevers om vaste contracten aan te bieden. Voor wie als ondernemer aan de slag wil, zijn er kansen in sectoren zoals toerisme, horeca en dienstverlening, maar ook in innovatieve hoekjes zoals duurzame energie en lokale productie. Vooral in de toeristische regio’s is er nog steeds ruimte voor nieuwe initiatieven, al moet je rekening houden met strenger wordende regels.

Regels voor B&B en vakantieverhuur
Dat zie je ook terug in de regels voor bed & breakfasts en vakantieverhuur, het zogeheten Alojamento Local (AL). Gemeenten hebben tegenwoordig de bevoegdheid om de uitgifte van nieuwe vergunningen stop te zetten. In steden als Lissabon geldt al een tijdelijke stop, omdat de balans tussen bewoners en toeristen onder druk staat. Ook zijn vergunningen niet langer overdraagbaar bij verkoop van een pand. Daarmee wil men voorkomen dat huizen puur als investeringsobject worden doorgegeven. Daarnaast geldt dat een accommodatie maximaal negen kamers en zevenentwintig gasten tegelijk mag ontvangen. Voor bestaande vergunningen verandert er niet zo veel, zolang je aan de voorwaarden voldoet. Het betekent wel dat je als emigrant die een B&B wil beginnen, beter vooraf goed moet uitzoeken of in de gemeente van jouw keuze nog vergunningen worden verstrekt.

Voorbereiden loont
Wie dus plannen maakt om naar Portugal te verhuizen, merkt dat de overheid steeds meer probeert een evenwicht te vinden tussen de instroom van buitenlanders, de druk op de woningmarkt en het toerisme. Dat vraagt om een zorgvuldige voorbereiding. Eerst huren en rustig de markt verkennen, blijft een veilige route. Ondernemers doen er goed aan om zich te verdiepen in de lokale regelgeving en te kijken waar ruimte is om iets op te bouwen dat past bij de gemeenschap én bij hun eigen toekomstplannen.

Bereid je goed voor met het lezen van het boek Succesvol emigreren naar Portugal.

The post Portugal in beweging appeared first on Grenzenloos.

Een arbeidsmarkt onder druk
De Zweedse arbeidsmarkt staat er niet rooskleurig voor. Het werkloosheidspercentage ligt rond de 8 tot 9 procent, een niveau dat hoog is in vergelijking met buurlanden en zeker boven het EU-gemiddelde. Vooral jongeren en mensen zonder specialistische opleiding hebben moeite om werk te vinden.

Voor Nederlanders die met een duidelijk profiel en ervaring in tekortsectoren – zoals IT, techniek of gezondheidszorg – naar Zweden willen verhuizen, zijn er nog steeds kansen. Maar wie verwacht “wel iets te vinden”, moet rekening houden met stevige concurrentie.

In Noorwegen en Denemarken is de werkloosheid doorgaans lager, en ook Finland kent een iets gunstiger werkmarktbeeld. Dit maakt Zweden op dit moment de minst dynamische arbeidsmarkt van de regio.

Woningmarkt en vastgoed: investeerders in de rij
Opvallend is dat de vastgoedmarkt in Scandinavië juist aantrekt. In de eerste helft van 2025 werd er voor zo’n € 17,5 miljard aan vastgoed verhandeld in de regio – een kwart meer dan een jaar eerder. Vooral de woonsector is populair bij investeerders.

Voor emigranten betekent dit twee dingen:

• Meer concurrentie bij de zoektocht naar een huis, zeker in en rond steden als Stockholm, Göteborg en Malmö.
• Stijgende prijzen: kopen wordt duurder, huren eveneens.

Ter vergelijking: Noorwegen heeft de hypotheekregels versoepeld, waardoor kopers met slechts 10% eigen inbreng een woning kunnen financieren. Dat maakt de woningmarkt daar toegankelijker voor nieuwkomers. Zweden volgt deze trend vooralsnog niet, waardoor de instapdrempel hoger blijft.

Inflatie en koopkracht: stabiel maar opletten
Wat betreft inflatie en prijzen doet Zweden het redelijk goed. Stijgende elektriciteitsprijzen, die de afgelopen jaren een grote rol speelden, zijn inmiddels afgezwakt, wat de inflatie drukt. Toch voelt de consument nog altijd de gevolgen van hogere huur- en woonlasten.

De Zweedse regering probeert de economie te stimuleren met belastingverlagingen en extra overheidsuitgaven. In maart werd er nog 5,8 miljard kronen vrijgemaakt voor de bouwsector, en in september werd een nieuw begrotingspakket aangekondigd van ruim 8,5 miljard dollar met belastingvoordelen en investeringen. Dit moet de koopkracht ondersteunen en tegelijk de economie draaiende houden.

In Denemarken en Noorwegen is de inflatie eveneens redelijk stabiel, maar de renteontwikkelingen spelen er een grotere rol. Lagere hypotheekrentes maken het daar aantrekkelijker om in vastgoed te stappen – iets waar Zweden dus voorzichtig achterblijft.

Conclusie: kansen, maar niet vanzelfsprekend
Voor Nederlanders die naar Zweden willen emigreren, is het beeld gemengd.

• Werkgelegenheid: de markt is krap en de werkloosheid hoog; succes hangt sterk af van sector en vaardigheden.
• Wonen: stijgende prijzen en meer investeringsdruk maken de zoektocht naar een woning uitdagend.
• Levensonderhoud: inflatie is beheerst en de regering probeert de economie te stimuleren, wat op termijn gunstig kan uitpakken.

Wie vooral de rust, ruimte en levenskwaliteit zoekt, zal nog steeds veel aantrekkingskracht vinden in Zweden. Maar economisch gezien lijkt Noorwegen momenteel iets gunstiger voor werk en woning, en Denemarken toegankelijker qua hypotheekbeleid.

Kortom: emigreren naar Zweden blijft aantrekkelijk, maar vraagt in 2025 meer voorbereiding, zeker op het vlak van werk en huisvesting.

Bereid je goed voor met het lezen van het boek Succesvol emigreren naar Zweden.

The post Zweden tussen groei en onzekerheid appeared first on Grenzenloos.

Nederland: koploper parttime
Het nieuwe kaartje van Eurostat (2024) maakt iets opvallends zichtbaar: Nederlanders werken gemiddeld slechts 32,1 uur per week. Daarmee is Nederland het land met de laagste gemiddelde werkweek binnen de EU. Alleen in Noorwegen (33,7 uur) en Denemarken en Duitsland (33,9 uur) komen we enigszins in de buurt. In vrijwel alle andere Europese landen ligt het aantal gewerkte uren aanzienlijk hoger. Het EU-gemiddelde is 36 uur, wat betekent dat veel landen (met name in Centraal Europa en de Balkan, maar ook Portugal, daarboven zitten. In landen als Bulgarije (39,0), Griekenland (39,8) en Servië (41,3) is het werken van een voltijdse werkweek – en soms nog meer – eerder regel dan uitzondering. Turkije spant de kroon met een gemiddelde werkweek van 43,1 uur!

Een andere werkcultuur
Nederland kent een unieke werkcultuur waarin deeltijdwerken breed geaccepteerd is – vooral onder vrouwen, ouders en 50-plussers. In andere Europese landen wordt deeltijdwerk echter nog vaak geassocieerd met een bijbaan, economische noodzaak of tijdelijke situaties. In landen als Turkije (43,1 uur) of Servië (41,3 uur) is het zelfs gebruikelijk dat mensen structureel méér dan veertig uur per week werken.

Wie dus als Nederlander verwacht overal in Europa moeiteloos een part time baan te vinden, komt al snel van een koude kermis thuis.

Wat betekent dit voor emigratieplannen?
Als je als toekomstig emigrant parttime wilt blijven werken, moet je hier op tijd over nadenken. De kans dat je in een ander Europees land een reguliere parttimebaan vindt die ook nog voldoende oplevert om van te leven, is klein. Daar komt bij dat sociale voorzieningen en belastingregels vaak niet zijn ingericht op deeltijdwerkers.

Je kunt hier als volgt op anticiperen:
Kies voor zelfstandig ondernemerschap. Als freelancer, zzp’er of online ondernemer bepaal je zelf hoeveel je werkt. Zeker als je in een sector zit waar vraag naar is (zoals IT, taalonderwijs of zorg op afstand), is dit een realistisch scenario.

Werk deels voor de Nederlandse markt. Steeds meer mensen wonen in het buitenland, maar behouden (deels) hun Nederlandse opdrachtgevers. Dit biedt stabiliteit en maakt het makkelijker om parttime te werken.

Stel je verwachtingen bij. Wie in een land wil integreren, zal zich ook deels moeten aanpassen aan de lokale werkcultuur. Dit betekent soms gewoon: voltijds werken, zeker in de eerste jaren.

Onderzoek het arbeidsrecht goed. Sommige landen kennen strikte regels over het minimumaantal uur in een contract of bieden weinig bescherming bij deeltijdwerk. Laat je vooraf juridisch goed informeren.

Tot slot
Emigreren is niet alleen een avontuur van land en landschap, maar ook van normen en verwachtingen. Waar wij in Nederland gewend zijn aan een ‘veel tijd naast werk’, is werk in veel landen nog steeds de kern van het bestaan. Dit betekent niet dat je je droom moet opgeven – maar wel dat je hem goed moet voorbereiden. Dan kun je straks met een gerust hart genieten van je nieuwe leven, zonder dat je verrast wordt door een werkweek van meer dan 32 uur.

The post Parttime werken niet overal vanzelfsprekend appeared first on Grenzenloos.