Stel je vraag gerust aan mij. Ik help al twintig jaar mensen bij het voorbereiden van hun emigratie. Met Grenzenloos deel ik die ervaring in artikelen, boeken én door mee te denken over jouw vraag.

Je kunt bijvoorbeeld denken aan:
‘Ik wil graag emigreren, maar waar begin ik?’
‘We twijfelen tussen Italië en Portugal. Waar moeten we op letten?’
‘Hoe zit het met mijn pensioen als ik naar Denemarken emigreer?’

Of welke andere vraag dan ook.

Je kunt je vraag rechtstreeks naar mij mailen via info@grenzenloos.nl.

Een vraag stellen is altijd gratis. Een antwoord krijgen ook.

The post Kom je er niet uit? Stel hier je vraag aan mij! appeared first on Grenzenloos.

De Europese Centrale Bank heeft op 10 september 2026 de rente met 0,25 procentpunt verhoogd. Dat is vooral van belang voor mensen die een huis in een euroland willen kopen en daarvoor een hypotheek nodig hebben. Toch betekent de verhoging niet dat iedere hypotheekrente onmiddellijk met hetzelfde percentage stijgt.

Wie op dit moment een woning zoekt in Spanje, Frankrijk of Duitsland, moet wel rekening houden met hogere financieringskosten. Variabele hypotheken kunnen vrij snel duurder worden. Bij hypotheken met een langere rentevaste periode hangt veel af van de ontwikkelingen op de kapitaalmarkt en van het beleid van de plaatselijke banken.

Waarom verhoogt de ECB de rente?

De depositorente van de Europese Centrale Bank stijgt naar 2,50 procent. De herfinancieringsrente wordt 2,65 procent en de marginale beleningsrente 2,90 procent. De nieuwe tarieven gelden vanaf 16 september 2026. De belangrijkste aanleiding is de oplopende inflatie. Vooral de hogere prijzen voor olie, gas en andere energiebronnen spelen daarbij een rol. De inflatie in de eurozone bedroeg in augustus 3,3 procent, terwijl de ECB op middellange termijn streeft naar 2 procent.

Een hogere rente remt lenen en besteden, waardoor de vraag afneemt en prijzen minder snel stijgen.

Volgens de nieuwe ramingen komt de gemiddelde inflatie in 2026 uit op 3,0 procent. Voor 2027 verwacht de ECB 2,5 procent en voor 2028 nog altijd 2,1 procent. De centrale bank verwacht dus dat het geruime tijd duurt voordat de inflatie weer rond haar doelstelling uitkomt.

Een volgende renteverhoging is mogelijk, maar daarover heeft de ECB geen toezegging gedaan. De bank beoordeelt de situatie bij iedere rentevergadering opnieuw.

De hypotheekrente volgt de ECB niet één op één

Het ligt voor de hand om te denken dat een renteverhoging van 0,25 procentpunt automatisch leidt tot een even grote verhoging van de hypotheekrente. Zo eenvoudig werkt het niet.

Banken kijken voor hypotheken met een lange rentevaste periode vooral naar de rente op staatsleningen, obligaties en andere vormen van langlopende financiering. In Frankrijk is bijvoorbeeld de rente op tienjarige Franse staatsleningen belangrijk. In Duitsland speelt de rente op Duitse staatsobligaties een vergelijkbare rol.

Daarnaast houden banken rekening met hun eigen financieringskosten, de concurrentie op de lokale markt, de waarde van het onderpand en het financiële profiel van de koper. Een koper met een hoog en stabiel inkomen, weinig schulden en een grote eigen inbreng krijgt doorgaans een gunstiger aanbod.

Voor Nederlanders die nog niet in het betreffende land wonen, kan de rente hoger uitvallen. De bank heeft dan te maken met buitenlands inkomen, buitenlandse belastingaangiften en soms een moeilijker te beoordelen pensioen- of ondernemersinkomen.

De actuele hypotheekrentes op 11 september 2026

De onderstaande percentages geven een beeld van de markt vlak na het rentebesluit. Het gaat om gemiddelden, gunstige aanbiedingen en indicatieve tarieven. Een persoonlijke offerte kan daarvan behoorlijk afwijken.

Deze tarieven zijn niet volledig onderling vergelijkbaar. In Spanje wordt vaak geadverteerd met een nominale rente waarbij je ook een bankrekening, woonverzekering of levensverzekering moet afsluiten. In Frankrijk is een overlijdens- en arbeidsongeschiktheidsverzekering dikwijls een belangrijk onderdeel van de totale kosten. Duitsland werkt veelal met een rente die tien of vijftien jaar wordt vastgezet, terwijl de totale aflossingsduur langer kan zijn.

Spanje voelt de stijging het snelst

Spanje heeft van de drie landen de grootste markt voor variabele en gemengde hypotheken. Bij een variabele hypotheek bestaat de rente meestal uit de twaalfmaands Euribor plus een vaste opslag van de bank.

De officiële twaalfmaands Euribor bedroeg in augustus gemiddeld 2,954 procent. Dat was 0,840 procentpunt meer dan een jaar eerder. Op 9 september stond het dagtarief al op 3,138 procent. Een hypotheek met een opslag van 0,50 procent komt daardoor uit op ongeveer 3,64 procent.

De voordeligste Spaanse aanbiedingen van september begonnen bij ongeveer 2,55 procent voor een vaste hypotheek en Euribor plus 0,49 procent voor een variabele hypotheek. Zulke tarieven zijn vooral bedoeld voor sterke dossiers en gaan meestal samen met aanvullende voorwaarden.

Nederlanders die nog geen inwoner van Spanje zijn, komen vaak in een andere categorie terecht. Zij moeten voor een hypotheek doorgaans rekenen op een rente tussen 3,2 en 4,5 procent. Spaanse banken financieren voor niet-inwoners meestal maximaal 60 tot 70 procent van de laagste waarde van de aankoopprijs en de taxatie. Je hebt daardoor veel eigen geld nodig, zeker omdat de aankoopkosten ook zelf moeten worden betaald.

Heb je al een Spaanse hypotheek met een vaste rente, dan verandert je maandbedrag door dit ECB-besluit niet. Bij een variabele hypotheek wordt de nieuwe rente toegepast op het moment dat volgens het contract een herziening plaatsvindt. Dat kan bijvoorbeeld iedere zes of twaalf maanden zijn.

Frankrijk blijft vooral een markt voor vaste rente

In Frankrijk zijn hypotheken met een vaste rente gebruikelijk. Daardoor merken bestaande huiseigenaren weinig van de nieuwe renteverhoging. Hun rente blijft gedurende de afgesproken looptijd gelijk.

Nieuwe kopers krijgen wel te maken met hogere markttarieven. In september bedroeg de gemiddelde vaste rente ongeveer 3,23 procent bij vijftien jaar, 3,43 procent bij twintig jaar en 3,53 procent bij 25 jaar. De beste dossiers kwamen uit rond respectievelijk 3,00, 3,10 en 3,25 procent.

Deze percentages zijn exclusief de persoonlijke kosten van de kredietverzekering. Vooral voor oudere kopers kan die verzekering de totale financiering merkbaar duurder maken. De verzekeraar kijkt onder meer naar leeftijd, gezondheid, beroep en looptijd.

Voor Nederlanders die als niet-inwoner een Franse woning kopen, liggen de tarieven vaak hoger. In de markt worden voor internationale kopers vaste rentes van ongeveer 4,15 tot 4,90 procent genoemd. Wie daadwerkelijk naar Frankrijk verhuist, daar belastingplichtig wordt en een stabiel inkomen kan aantonen, maakt meer kans op de reguliere Franse voorwaarden.

Duitse hypotheekrentes lagen al hoger

In Duitsland lag de hypotheekrente vóór het ECB-besluit al hoger dan in Spanje en Frankrijk. Op 10 september bedroeg de rente voor een hypotheek met een rentevaste periode van tien jaar ongeveer 4,2 procent. Afhankelijk van het dossier en de verhouding tussen lening en woningwaarde varieerden de aanbiedingen grofweg tussen 3,8 en 4,3 procent.

Wie de rente vijftien jaar wil vastzetten, betaalt doorgaans ongeveer 0,2 tot 0,3 procentpunt meer. Na afloop van de rentevaste periode moet het resterende bedrag tegen de dan geldende rente worden geherfinancierd.

Duitse banken kijken streng naar de eigen inbreng. Een Nederlander die nog niet in Duitsland woont of zijn inkomen uit Nederland ontvangt, kan te maken krijgen met aanvullende voorwaarden. De bank kan een groter eigen aandeel verlangen of een renteopslag toepassen. Na inschrijving in Duitsland en met een inkomen dat de bank eenvoudig kan beoordelen, worden de mogelijkheden meestal ruimer.

Een Nederlandse bank financiert het buitenlandse huis meestal niet

Een Nederlandse hypotheekverstrekker neemt een huis in Spanje, Frankrijk of Duitsland doorgaans niet als onderpand. Voor banken is het juridisch en praktisch ingewikkelder om een hypotheekrecht op een buitenlandse woning uit te oefenen.

Heb je nog een eigen woning in Nederland met voldoende overwaarde, dan kun je soms de Nederlandse hypotheek verhogen. Het geld dat daardoor vrijkomt, kun je gebruiken voor de aankoop van een buitenlandse woning. De Nederlandse woning blijft dan het onderpand.

De laagste Nederlandse rente voor tien jaar vast bedroeg op 11 september 3,89 procent, maar dat tarief gold voor een hypotheek met Nationale Hypotheek Garantie en een gunstig energielabel. De NHG kan niet worden gebruikt voor de aankoop van een woning in het buitenland. Bij een hypotheek zonder NHG en een verhouding van 60 tot 80 procent tussen de lening en de woningwaarde liggen de tarieven eerder rond 4,2 tot 4,5 procent.

Bovendien staat niet iedere geldverstrekker toe dat je de overwaarde gebruikt voor een woning in het buitenland. De bank beoordeelt opnieuw je inkomen, leeftijd, pensioen, bestaande verplichtingen en toekomstige woonlasten. Gebruik je de lening voor een tweede woning, dan is de rente normaal gesproken niet aftrekbaar als eigenwoningrente in box 1.

Wat kost een kwart procent extra?

Bij een annuïtaire lening van €200.000 met een resterende looptijd van twintig jaar stijgt de bruto maandlast bij een renteverhoging van 4,00 naar 4,25 procent van ongeveer €1212 naar €1238. Dat is circa €27 per maand.

Bij een hypotheek van €300.000 bedraagt het verschil bijna €40 per maand. Over de volledige looptijd loopt het totale renteverschil uiteraard veel verder op.

Een kwart procent lijkt daardoor op maandbasis misschien beperkt, maar kan samen met hogere woningprijzen, aankoopkosten en verzekeringen wel degelijk invloed hebben op het beschikbare budget.

Nu kopen of nog even wachten?

Ik zou een aankoopbeslissing niet uitsluitend laten afhangen van de verwachting dat de rente binnenkort stijgt of daalt. Niemand weet of er later dit jaar nog een verhoging volgt. De ontwikkeling van de energieprijzen, de inflatie en de oorlogen in het Midden-Oosten en Oekraïne blijven daarbij bepalend.

Wel is het verstandig om een renteaanbod niet te lang als vanzelfsprekend te beschouwen. Banken kunnen hun tarieven na het ECB-besluit aanpassen. Vraag daarom meerdere offertes op en controleer hoe lang een aanbieding geldig blijft.

Vergelijk bovendien het jaarlijkse kostenpercentage en niet uitsluitend de geadverteerde rente. Verplichte verzekeringen, bankrekeningen, taxaties, advieskosten en andere aanvullende producten kunnen een ogenschijnlijk goedkope hypotheek aanzienlijk duurder maken.

Wie met voldoende eigen geld koopt en zijn maandlasten ook bij een verdere rentestijging kan dragen, hoeft door dit besluit niet onmiddellijk van een aankoop af te zien. Wie afhankelijk is van maximale financiering of een variabele hypotheek, doet er verstandig aan meer ruimte in de begroting te houden.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun mijn team en mij met een kleine donatie en help op die manier Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Bekijk al mijn emigratiehandboeken hier:

The post ECB verhoogt rente: wordt een huis kopen over de grens duurder? appeared first on Grenzenloos.

Vorige week schreef ik dat Spanje in 2025 België heeft ingehaald als populairste emigratieland onder in Nederland geboren emigranten. Nieuwe cijfers over de Spaanse woningmarkt laten zien dat daar nog een tweede ontwikkeling achter schuilgaat: Nederlanders behoren inmiddels tot de allergrootste buitenlandse huizenkopers in Spanje. Voor ons klinkt dat misschien als een bevestiging van de aantrekkingskracht van het land. Voor veel Spanjaarden is het aanzienlijk minder goed nieuws.

Vorige week schreef ik op Grenzenloos over de opvallende stijging van het aantal Nederlanders dat daadwerkelijk naar het buitenland vertrekt. Uit de nieuwste definitieve cijfers van het CBS bleek dat in 2025 6939 in Nederland geboren mensen naar Spanje emigreerden. Een jaar eerder waren dat er nog 5.937. Een stijging van bijna 17 procent in één jaar.

Daarmee ging Spanje voor het eerst België voorbij. Naar België vertrokken 6.549 in Nederland geboren emigranten. Spanje is dus officieel het populairste emigratieland geworden.

Maar wie alleen naar de emigratiecijfers kijkt, mist een belangrijk deel van het verhaal. Want Nederlanders verhuizen niet alleen massaal naar Spanje. Ze kopen er ook op grote schaal huizen.

Nederlanders bijna de grootste buitenlandse huizenkopers

De nieuwste cijfers van het Spaanse Colegio de Registradores, gepubliceerd op 5 augustus 2026, zijn behoorlijk spectaculair: in het tweede kwartaal van 2026 werd 15,98 procent van alle verkochte woningen in Spanje gekocht door buitenlanders. Dat is het hoogste percentage dat ooit is gemeten. In drie maanden tijd ging het om meer dan 26.800 woningen.

En wie staan er bijna helemaal bovenaan? De Britten waren nog nét de grootste groep met 6,99 procent van alle buitenlandse aankopen. Daarna kwamen de Nederlanders met 6,94 procent. De Duitsers volgden inmiddels op enige afstand met 6,11 procent.

Dat is een enorme verandering. Britten en Duitsers domineerden de internationale Spaanse woningmarkt tientallen jaren. Inmiddels zitten Nederlanders de Britten letterlijk op de hielen.

In 2025 waren Nederlanders al goed voor 6,31 procent van alle buitenlandse woningaankopen in Spanje. In de regio Valencia waren Nederlanders zelfs de grootste buitenlandse kopersgroep.

Vooral aan de Middellandse Zeekust is de invloed van buitenlandse kopers enorm. In de provincie Alicante, waar onder Nederlanders plaatsen als Jávea, Dénia, Altea, Benidorm, Torrevieja en de Orihuela Costa populair zijn, werd in het tweede kwartaal van dit jaar maar liefst 46,43 procent van alle verkochte woningen door buitenlanders gekocht. Bijna één op de twee woningen dus. In Málaga lag dat percentage op 37 procent. Op de Balearen op 32,3 procent en in de gehele Comunidad Valenciana op 31 procent.

Dat zijn geen marginale percentages meer. Buitenlandse koopkracht is in deze gebieden een structureel onderdeel van de woningmarkt geworden.

Goed nieuws voor ons, minder goed nieuws voor de gemiddelde Spanjaard

Vanuit Nederlands perspectief is het gemakkelijk te begrijpen. Wie in Nederland een woning met flinke overwaarde verkoopt, een goed pensioen ontvangt of zijn Nederlandse salaris kan meenemen naar Spanje, beschikt in Spanje vaak over een koopkracht waarvan een doorsnee Spaanse werknemer alleen maar kan dromen.

En dat verschil is aanzienlijk. Volgens de meest recente loonraming van de OECD bedroeg het gemiddelde brutojaarinkomen in Spanje in 2025 ongeveer €32.678. In Nederland was dat ongeveer €69.028 en in Duitsland €66.700.

Een gemiddeld Nederlands salaris is volgens die vergelijkbare OECD-maatstaf dus meer dan twee keer zo hoog als een gemiddeld Spaans salaris. Ook wanneer gecorrigeerd wordt voor verschillen in koopkracht blijft Spanje achter bij veel landen waar buitenlandse woningkopers vandaan komen.

De OECD kwam voor 2024 uit op ongeveer 53.900 dollar aan koopkrachtgecorrigeerd gemiddeld loon voor Spanje, tegenover circa 80.500 dollar voor Nederland, 67.400 voor Duitsland, 61.900 voor het Verenigd Koninkrijk, 70.600 voor Denemarken en 72.700 voor Noorwegen.

Het Spaanse statistiekbureau INE laat bovendien zien hoe krap de situatie voor veel lokale werknemers werkelijk is. Het daadwerkelijk gemeten gemiddelde jaarloon bedroeg in 2024 ongeveer €29.540.

In de horeca – juist een sector waarin in de toeristische kustgebieden heel veel Spanjaarden werken – lag het gemiddelde op slechts €17.653 per jaar. Zet daar een Nederlands huishouden tegenover dat zijn huis in Nederland met een paar ton overwaarde verkoopt en vervolgens aan de Costa Blanca gaat zoeken, en het verschil in biedingskracht behoeft weinig uitleg.

En juist daar stijgen de huizenprijzen hard

Dat zou minder problematisch zijn wanneer Spanje een ruime woningmarkt had. Maar die heeft het land niet. De Spaanse woningmarkt kampt volgens verschillende onderzoeken met een groot structureel tekort. BBVA Research concludeerde in augustus dat juist het gebrek aan aanbod een belangrijke verklaring is voor de combinatie van minder transacties en verder stijgende prijzen.

Buitenlanders zijn dus nadrukkelijk niet de enige oorzaak van de Spaanse wooncrisis. Dat onderscheid vind ik belangrijk. Te weinig nieuwbouw, veel toeristische verhuur, snelle bevolkingsgroei, woningtekorten in economisch aantrekkelijke gebieden en jarenlang woningbeleid spelen allemaal een rol. Maar vervolgens komt boven op dat beperkte aanbod een grote groep buitenlandse kopers met aanzienlijk meer financiële armslag.

CaixaBank Research noemt de vraag van buitenlandse niet-ingezetenen inmiddels een belangrijke kracht op de Spaanse vastgoedmarkt en constateert dat deze kopers gemiddeld een hogere koopkracht hebben en zich vooral richten op het midden- en hogere segment. En dat zijn precies de gebieden waar Nederlanders graag neerstrijken.

De officiële Spaanse registratiestatistiek kwam voor het tweede kwartaal van 2026 uit op een gemiddelde woningprijs van €2.487 per vierkante meter, opnieuw een record. Volgens deze meetmethode lagen de prijzen 9,2 procent hoger dan een jaar eerder.

De officiële woningprijsindex van het Spaanse INE liet in het eerste kwartaal van 2026 eveneens een landelijke stijging van 12,9 procent op jaarbasis zien.

Voor een Nederlander met Nederlandse overwaarde kan een Spaanse woning dan nog steeds aantrekkelijk geprijsd lijken. Voor iemand die €20.000, €25.000 of €30.000 per jaar verdient, ziet diezelfde prijsontwikkeling er heel anders uit.

Buitenlandse kopers betalen prijzen die veel locals niet kunnen betalen

Nog tekenender zijn de cijfers van de Spaanse notarissen. In de tweede helft van 2025 betaalden buitenlandse kopers die niet in Spanje woonden gemiddeld €3.242 per vierkante meter.

Buitenlanders die wel in Spanje woonden betaalden gemiddeld €1.963 per vierkante meter. Spaanse kopers kwamen uit op gemiddeld slechts €1.839 per vierkante meter.

Een niet-ingezeten buitenlandse koper betaalde daarmee gemiddeld ongeveer driekwart meer per vierkante meter dan een Spaanse koper. Een deel daarvan komt doordat buitenlanders relatief vaak in dure kustgebieden en in een hoger marktsegment kopen. Het betekent dus niet dat twee identieke woningen automatisch voor zulke verschillende bedragen worden verkocht.

Maar voor de lokale woningmarkt maakt dat uiteindelijk niet alles uit. Wanneer steeds meer huizen in aantrekkelijke gemeenten worden verkocht aan kopers die €3.000 of €4.000 per vierkante meter kunnen betalen, beweegt het prijsniveau mee. En dan kan de lokale verpleegkundige, docent, winkelmedewerker of horecamedewerker simpelweg niet meer concurreren.

Dan is er nog een groep die in de CBS-cijfers nauwelijks zichtbaar is

Hier komt nog iets bij waarover we in Nederland veel minder praten. Ik noem die groep altijd de semigranten. Mensen die een woning in Spanje kopen en daar maanden per jaar verblijven, maar niet werkelijk permanent emigreren.

De cijfers van de Spaanse notarissen laten zien hoe groot die groep onder Nederlanders is: in de eerste helft van 2025 werden 4.166 woningen door Nederlanders gekocht. Daarvan werden er 3.144 gekocht door Nederlanders die geen resident van Spanje waren, tegenover slechts 1.022 aankopen door Nederlandse inwoners van Spanje.

Dat betekent dat ongeveer drie kwart van de Nederlandse kopers op het moment van aankoop niet officieel in Spanje woonde.

Voor heel 2025 werden volgens de notariële gegevens 6.289 Spaanse woningen gekocht door Nederlandse niet-residenten. Nederlanders waren daarmee zelfs de grootste buitenlandse groep op de Spaanse markt voor niet-ingezeten kopers.

Dat is belangrijk wanneer we emigratiecijfers proberen te begrijpen. De 6939 Nederlanders uit mijn vorige artikel zijn mensen die volgens het CBS daadwerkelijk naar Spanje zijn geëmigreerd. Maar daarnaast bestaat dus een veel grotere beweging van Nederlanders die een deel van hun leven naar Spanje verplaatsen zonder daar permanent inwoner te worden.

Daarbij moet wel een belangrijk onderscheid worden gemaakt. Uit de Spaanse gegevens valt niet af te leiden hoeveel van deze mensen nog in de Nederlandse Basisregistratie Personen staan ingeschreven. Wie bijvoorbeeld vijf maanden per jaar in Spanje woont en zeven maanden in Nederland, kan gewoon Nederlands ingezetene blijven.

Maar iemand die binnen een periode van twaalf maanden meer dan acht maanden buiten Nederland verblijft, moet zich volgens de Nederlandse regels uitschrijven bij de gemeente. Dat geldt ook wanneer de woning in Nederland wordt aangehouden.

Het CBS erkent bovendien dat niet iedereen zijn emigratie netjes meldt. Administratieve afvoeringen ontstaan juist vaak wanneer een gemeente later vaststelt dat iemand waarschijnlijk naar het buitenland is vertrokken zonder dat door te geven. De officiële emigratiecijfers naar Spanje vertellen dus niet het hele verhaal.

Semigratie heeft ook een sociale keerzijde

Er is nog een reden waarom ik het onderscheid tussen emigranten en semigranten belangrijk vind. Wie echt naar Spanje emigreert, krijgt vroeg of laat met de Spaanse samenleving te maken.

Je moet je zaken regelen, krijgt te maken met Spaanse instanties, zoekt een arts, doet boodschappen, ontmoet buren en – hopelijk – leert op zijn minst voldoende Spaans om je in het dagelijks leven te kunnen redden.

Wie enkele maanden per jaar in een urbanización verblijft, voornamelijk met landgenoten omgaat, boodschappen doet bij winkels waar Engels of Nederlands wordt gesproken en vervolgens weer naar Nederland vertrekt, voelt die noodzaak veel minder.

Dat is geen verwijt aan iedere eigenaar van een tweede woning. Maar wanneer hele gebieden steeds sterker worden bevolkt door tijdelijke buitenlandse bewoners, kan dat de integratie en het contact met de plaatselijke bevolking wel degelijk bemoeilijken.

Onderzoek naar zogenoemde transnational gentrification laat zien dat welvarende buitenlandse bewoners in sommige Spaanse steden en regio’s hun eigen sociale circuits kunnen vormen en weinig contact hebben met lokale bewoners. Het risico ontstaat dan dat we naast de Spanjaarden gaan wonen in plaats van tussen de Spanjaarden.

Voor mij is dat een belangrijk verschil tussen werkelijk emigreren en je Nederlandse leven gedeeltelijk naar de Spaanse zon verplaatsen.

De Spanjaarden beginnen zich steeds nadrukkelijker te roeren

Dat dit onderwerp gevoelig ligt, blijkt inmiddels uit een groeiend aantal protesten. Vooral op Mallorca is de situatie deze zomer uitgegroeid tot een breed maatschappelijk debat. Op 26 juli 2026 trokken volgens de organisatoren tienduizenden mensen door Palma onder de leus Menys Turisme, Més Vida – minder toerisme, meer leven. Een van de centrale onderwerpen was de steeds slechtere betaalbaarheid van woningen voor eilandbewoners.

Twee weken later gingen in Sóller opnieuw duizenden inwoners de straat op. Volgens de Spaanse publieke omroep RTVE richtte de demonstratie zich expliciet tegen stijgende woningprijzen, vastgoedspeculatie, vakantieverhuur en de steeds grotere druk van toerisme op het dagelijks leven van inwoners.

En eind augustus volgde opnieuw een protestactie in Palma. De frustratie richt zich overigens niet uitsluitend op toeristen. Ook de verkoop van vastgoed aan vermogende buitenlandse kopers ligt steeds vaker onder vuur. Dat leidt soms ook tot uitingen die wat mij betreft een grens overschrijden. Makelaarskantoren werden beklad en incidenteel verschenen er ronduit vijandige leuzen tegen buitenlanders.

Dat soort gedrag keur ik uiteraard af. Maar het zou ook te gemakkelijk zijn om vervolgens de achterliggende frustratie te negeren. De meeste grote protestbewegingen richten zich namelijk nadrukkelijk niet tegen de individuele Nederlander, Duitser of Brit. Hun kritiek richt zich vooral op een economisch model waarin toerisme, vakantieverhuur en internationaal vastgoed volgens hen zwaarder wegen dan de woonbehoeften van de eigen bevolking. Dat onderscheid moeten we blijven maken.

Misschien moeten wij ook eens door Spaanse ogen kijken

Ik begrijp heel goed waarom Nederlanders voor Spanje kiezen. Ik schrijf er ten slotte al jaren over.

Het klimaat, het eten, het buitenleven, de cultuur en in veel gebieden nog altijd lagere huizenprijzen dan in Nederland maken Spanje tot een fantastisch emigratieland. Maar juist omdat wij daar graag willen wonen, vind ik dat we ook naar de andere kant van het verhaal moeten durven kijken.

Stel dat je €25.000 of €30.000 per jaar verdient. Je kinderen willen in dezelfde omgeving blijven wonen waar ze zijn opgegroeid. Vervolgens worden woningen in jouw dorp steeds vaker gekocht door mensen uit landen waar salarissen soms twee keer zo hoog liggen, die bovendien regelmatig enkele tonnen aan overwaarde uit hun eigen woningmarkt meenemen. Dan kun je die economische strijd eenvoudig niet winnen.

Dat maakt Nederlanders niet tot de schuldigen van de Spaanse wooncrisis. De fundamentele oorzaak ligt veel breder: Spanje bouwt onvoldoende woningen op plaatsen waar de vraag sterk groeit, terwijl toeristische verhuur, bevolkingsgroei, investeringen en buitenlandse tweedehuiskopers tegelijkertijd extra druk uitoefenen.

Maar we kunnen ook niet doen alsof onze aanwezigheid geen effect heeft. Als in Alicante bijna de helft van alle verkochte woningen naar buitenlanders gaat, Nederlanders inmiddels bijna de grootste buitenlandse kopersgroep van heel Spanje zijn en buitenlandse niet-residenten gemiddeld aanzienlijk hogere vierkantemeterprijzen betalen dan Spaanse kopers, dan beïnvloedt dat de lokale woningmarkt. Dat is simpelweg economie.

Daar hoort, wat mij betreft, voor iemand die werkelijk naar Spanje wil emigreren nog iets anders bij: Emigreren naar Spanje meer moeten zijn dan een Nederlands leven verplaatsen naar de zon. Wie van Spanje zijn nieuwe thuis maakt, mag best iets terugdoen. De taal leren. Spaanse buren leren kennen. Lokaal kopen. Proberen te begrijpen waarom de woningproblematiek zoveel emoties oproept. En accepteren dat wij met onze relatief grote koopkracht óók onderdeel zijn van de veranderingen die in veel Spaanse kustgebieden plaatsvinden.

Spanje is sinds 2025 officieel ons populairste emigratieland. De vraag voor de komende jaren is denk ik niet alleen hoeveel Nederlanders erheen gaan. Maar vooral: hoe we er gaan wonen.

Gebruikte bronnen bij dit artikel: CBS, Colegio de Registradores de España, OECD, Instituto Nacional de Estadística (INE), Consejo General del Notariado, CaixaBank Research, BBVA Research, Rijksoverheid, RTVE, Euronews, El País.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun mijn team en mij met een kleine donatie en help op die manier Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Bekijk al mijn emigratiehandboeken hier:

The post Nederlanders veroveren de Spaanse woningmarkt – en niet iedereen is daar blij mee appeared first on Grenzenloos.

Wie naar Zuid- of Centraal-Europa verhuist, kijkt meestal naar huizenprijzen, belastingen en dagelijkse kosten. Maar na de zomer van 2026 hoort daar wat mij betreft nog een post nadrukkelijk bij: wat kost het om je huis tijdens steeds extremere zomers leefbaar te houden?

Wie droomt van een vrijstaand huis in Frankrijk, Spanje, Italië, Kroatië of Hongarije ziet waarschijnlijk eerder een terras, tuin en blauwe lucht voor zich dan een rekening voor dakisolatie en airconditioning. Toch zou ik die laatste inmiddels net zo serieus meenemen in mijn emigratiebegroting als overdrachtsbelasting, notariskosten of een verbouwing van de keuken.

De gebeurtenissen van deze zomer maken duidelijk waarom.

De Franse minister van Milieu Monique Barbut schatte op 12 augustus dat de hittegolven Frankrijk dit jaar 10 tot 15 miljard euro aan directe en indirecte economische schade kunnen kosten. Dat is veel meer dan de schade van de droogte van 2022. Landbouw, gezondheid, bosbranden, energievoorziening en productiviteit worden allemaal geraakt. (Bron: Reuters)

En Frankrijk staat bepaald niet alleen. Reuters beschreef op 10 augustus hoe vooral Spanje, Frankrijk en Italië economisch kwetsbaar zijn voor langdurige hitte en droogte. Allianz becijferde dat alleen al de hittegolf van twee weken in juni ongeveer 0,3 procentpunt van de Europese economische groei kon kosten. (Bron: Reuters)

Ook Centraal-Europa ontsnapt er niet aan. Droogte raakt inmiddels onder andere de Rijn en Donau, ook hier in Hongarije, terwijl lage waterstanden gevolgen hebben voor scheepvaart, landbouw en energieproductie. (Bron: Reuters)

En terwijl ik dit schrijf, op 14 augustus, zijn de voorbeelden bijzonder concreet. In het Kroatische Omiš moesten honderden mensen worden geëvacueerd vanwege een grote natuurbrand. In Frankrijk, Roemenië en hier in Hongarije zorgt de hitte ervoor dat een aanzienlijk deel van de nucleaire productie tijdelijk moet worden teruggeschroefd omdat rivierwater te warm wordt voor normale koeling van centrales.

Voor iemand die over emigreren nadenkt, roept dat een heel praktische vraag op: Wat moet ik extra reserveren om mijn toekomstige huis tegen extreme zomerhitte te beschermen?

Een huis dat in januari prettig is, kan in juli een oven worden

Een van de opvallendste problemen is dat veel Europese huizen gebouwd zijn met de winter als uitgangspunt. We wilden warmte binnenhouden. Dat is logisch in Nederland, Duitsland en grote delen van Frankrijk. Maar als de buitentemperatuur dagenlang richting 35 of 40 graden gaat en het ’s nachts nauwelijks afkoelt, ontstaat een ander probleem.

Reuters beschreef deze zomer hoe woningen in onder andere Parijs tijdens hittegolven veranderen in onaangenaam warme ruimtes. Slechts ongeveer een kwart van de Europese huishoudens beschikt volgens de geraadpleegde deskundigen over airconditioning. Experts benadrukken tegelijkertijd dat simpelweg overal airco installeren niet de ideale oplossing is. (Bron: Reuters)

De volgorde is belangrijk. Eerst probeer je te voorkomen dat de warmte binnenkomt. Daarna koel je wat nog overblijft.

Ook het Europese BUILD UP-platform wees deze maand nadrukkelijk op zogenoemde passieve koeling: buitenzonwering, ventilatie en andere bouwkundige maatregelen kunnen de koelbehoefte sterk beperken. (Bron BUILD UP)

De Franse energiedienst ADEME adviseert eveneens om tijdens hitte allereerst zon buiten te houden, ramen en luiken op de juiste momenten te sluiten en ’s nachts te ventileren. (Bron: ADEME)

Dat betekent dat ik bij de bezichtiging van een emigratiehuis inmiddels naar heel andere dingen zou kijken. Heeft het dak goede isolatie? Zijn er luiken? Ligt een enorme glazen pui pal op het westen? Kunnen ramen ’s avonds tegenover elkaar worden geopend? Heeft de woning dikke stenen muren? Is er schaduw van bomen? Kan er een buitenunit voor airconditioning worden geplaatst? En is het dak geschikt voor zonnepanelen?

Dat zijn vragen die duizenden euro’s verschil kunnen maken.

Wat kost het bij een vrijstaand huis van 120 m²?

Om de financiële consequenties inzichtelijk te maken, heb ik een voorbeeldbegroting gemaakt voor een standaard vrijstaand huis van ongeveer 120 m², zoals veel Nederlanders dat in het buitenland zoeken.

Ik ga daarbij uit van een bestaande woning zonder grote constructieve problemen, ongeveer drie slaapkamers, woonkamer, keuken en circa tien ramen. De woning heeft nog geen goede bescherming tegen zomerhitte.

De bedragen zijn nadrukkelijk begrotingsbedragen en geen offertes. Arbeidskosten verschillen enorm per regio en ook bereikbaarheid, dakconstructie, gevelmateriaal en lokale vergunningseisen hebben invloed.

Voor recente referentieprijzen zien we bijvoorbeeld dat dak-/zolderisolatie in Frankrijk enkele duizenden euro’s kan kosten en buitengevelisolatie bij een doorsneewoning gemakkelijk richting €8.000 tot €20.000 gaat. Spaanse marktindicaties liggen voor gevelisolatie vaak lager. In Slovenië wordt voor een gangbaar gevelisolatiesysteem circa €55 per m² als indicatieve investering genoemd. (Optimhome)

Mijn indicatieve begroting voor 120 m²

Deze bedragen zijn zonder volledige buitengevelisolatie. Is de woning slecht geïsoleerd en besluit je het hele huis van een buitenisolatieschil te voorzien, dan zou ik daar grofweg nog €7.000 tot €20.000 extra voor reserveren, afhankelijk van land, geveloppervlak en afwerking. Franse marktprijzen liggen daarbij doorgaans hoger dan bijvoorbeeld in delen van Spanje, Slovenië, Kroatië of Hongarije. (Bron: Optimhome)

Daarmee kan een volledige klimaatrenovatie van een slecht voorbereide woning dus uiteindelijk eerder €25.000 tot €45.000 kosten dan de paar duizend euro die veel huizenkopers wellicht voor een airco reserveren.

Niet meteen beginnen met airconditioning

Toch zou ik bij een oud huis niet als eerste de aircomonteur bellen. Ik zou beginnen bij het dak. Warme lucht stijgt weliswaar, maar een zonbeschenen dak kan tijdens een hittegolf ook enorme hoeveelheden warmte aan een huis afgeven. Franse bouwdeskundigen noemen dakisolatie daarom expliciet als een van de belangrijkste onderdelen van bescherming tegen oververhitting.

Daarna kijk ik naar de ramen. Een groot raam waarop urenlang de zon staat, kan een woning bijzonder snel opwarmen. Buitenzonwering is daarbij veel effectiever dan een gordijn aan de binnenkant, omdat de zonnestraling idealiter wordt tegengehouden voordat die door het glas het huis binnenkomt.

Luiken, buitenjaloezieën, screens, pergola’s en dakoverstekken zijn daarom geen uitsluitend esthetische mediterrane details. Ze worden steeds meer onderdeel van de technische klimaatbestendigheid van een huis. Dat is precies waarom Europese bouwspecialisten meer aandacht vragen voor passieve zonwering. (Bron: BUILD UP)

Pas daarna komt wat mij betreft actieve koeling.

Wat kost airconditioning?

Voor één slaapkamer is een eenvoudige split-airco overzichtelijk. Bij een vrijstaand huis van 120 m² is dat echter meestal niet genoeg. Je wilt bijvoorbeeld de woonkamer en twee of drie slaapkamers kunnen koelen. Dan kom je uit bij meerdere afzonderlijke systemen, een multi-splitinstallatie met één of meerdere buitenunits of, bij een forse renovatie, een systeem met kanalen.

Recente Europese prijsindicaties plaatsen een multi-splitsysteem grofweg tussen €2.500 en €5.000, maar bij een groter huis, meer binnenunits, lange leidingtrajecten of ingewikkelde montage loopt het bedrag verder op. Daarom heb ik in mijn begroting voor een huis van 120 m² ongeveer €3.000 tot €7.000 aangehouden. (Bron: Aircoinstallatie Direct)

In Spanje beginnen eenvoudige systemen relatief laag; voor centrale systemen met kanalen worden bedragen vanaf ongeveer €3.000 genoemd op Idealista. Mijn advies zou bovendien zijn om niet automatisch iedere vierkante meter te koelen.

Een goed geïsoleerd huis met buitenzonwering waarin vooral woonkamer en slaapkamers gekoeld worden, kan financieel veel aantrekkelijker zijn dan een woning waarin de airconditioning de hele dag tegen binnendringende zonnewarmte moet vechten.

En dan de zonnepanelen

Hier ontstaat een interessante combinatie. Airconditioning vraagt juist veel elektriciteit op warme, zonnige dagen. Dat zijn tegelijkertijd de momenten waarop zonnepanelen veel elektriciteit produceren. Daarom vind ik zonnepanelen bij een emigratiehuis in Zuid-Europa steeds minder een los duurzaamheidsproject en steeds meer een onderdeel van de koelstrategie.

Voor een doorsnee vrijstaand huis zou ik naar ongeveer 5 tot 6 kWp kijken, al moet het uiteindelijke vermogen uiteraard worden afgestemd op het stroomverbruik, elektrische auto, zwembadpomp en eventuele elektrische verwarming.

Recente Europese marktindicaties plaatsen een residentiële installatie van 6 tot 10 kWp in Zuid-Europa grofweg tussen €7.500 en €13.000, waarbij lokale aanbiedingen lager kunnen liggen. In Spanje worden voor standaardinstallaties bedragen van ongeveer €4.000 tot €8.000 genoemd en in Kroatië ligt een installatie van 5 kWp volgens marktgegevens rond €5.000 tot €7.000 vóór eventuele subsidies. (Bron: eu.longi.com)

Ik heb daarom bewust met vrij conservatieve bedragen gerekend en een batterij heb ik niet meegenomen.

Voor wie vooral overdag airconditioning gebruikt, is rechtstreeks eigen zonnestroom gebruiken namelijk financieel interessanter dan elektriciteit eerst in een dure thuisbatterij stoppen. Wie ’s avonds en ’s nachts veel stroom gebruikt, moet die berekening opnieuw maken.

Spanje is warm, maar soms beter voorbereid dan Frankrijk

Er zit nog een interessante tegenstelling in de Europese huizenmarkt. Een huis in Andalusië kan klimatologisch veel heter liggen dan een huis bij Bordeaux, maar daarom niet automatisch onaangenamer zijn.

Traditionele Spaanse woningen zijn vaak juist ontworpen rondom hitte: dikke muren, kleinere ramen, lichte gevels, binnenplaatsen en luiken. Spaanse architecten wezen deze zomer tegenover Reuters precies op die kenmerken. (Bron: Reuters)

Een modern huis met enorme glaspartijen zonder buitenzonwering in Midden-Frankrijk kan tijdens een hittegolf daardoor verrassend problematisch zijn. En datzelfde geldt voor Centraal-Europa. In Hongarije, Slovenië, Kroatië, Oostenrijk en delen van Slowakije werd airconditioning twintig jaar geleden lang niet altijd als essentieel gezien. De recente hitte maakt dat beeld steeds minder vanzelfsprekend.

Het punt is dus niet meer: hoe ver naar het zuiden verhuis ik? De betere vraag is:

Hoe goed is precies dit huis aangepast aan het klimaat waarin het de komende twintig jaar moet functioneren?

Een goedkoop huis van €180.000 kan eigenlijk €210.000 kosten

Dat verandert naar mijn mening ook de manier waarop je huizen moet vergelijken.

Stel dat je in Zuid-Frankrijk twee vrijstaande huizen vindt. De eerste kost €180.000. Het dak is nauwelijks geïsoleerd, er zijn grote ramen zonder luiken, geen airconditioning en geen zonnepanelen. De tweede kost €205.000, maar heeft goede dakisolatie, buitenzonwering, drie moderne split-airco’s en zonnepanelen. Op Funda-achtige buitenlandse woningsites lijkt het eerste huis €25.000 goedkoper. In werkelijkheid kan het tweede financieel de aantrekkelijkste koop zijn. Want als je na aankoop alsnog €20.000 tot €30.000 moet investeren om het goedkopere huis comfortabel te krijgen, verdwijnt het prijsverschil vrijwel volledig. Daarom zou ik als emigrant tegenwoordig naast mijn aankoopbudget een aparte post opnemen: klimaataanpassing woning: €15.000 tot €30.000.

Bij een echt slecht geïsoleerde woning zou ik zelfs €30.000 tot €45.000 achter de hand houden.

Dat betekent niet dat je dat geld altijd zult uitgeven. Een oud stenen huis met dikke muren, goede luiken, een geïsoleerd dak en veel natuurlijke schaduw kan met verrassend weinig techniek heerlijk koel blijven.

Klimaat wordt onderdeel van de emigratierekensom

Extreme hitte is geen reden om Zuid-Europa af te schrijven. Ik zou zelf ook niet beweren dat een woning in Frankrijk, Spanje, Italië of Kroatië daardoor ineens een slechte keuze is. Wel verandert de rekensom.

We beoordelen een emigratieland traditioneel op woningprijzen, belastingen, gezondheidszorg, veiligheid en dagelijkse kosten. Daar mogen wat mij betreft inmiddels een paar vragen bij: Hoe warm wordt mijn regio werkelijk? Koelt het ’s nachts nog voldoende af? Is er risico op bosbrand of watertekort? Hoe goed houdt mijn huis zonnewarmte buiten? Wat kost airconditioning? Kan ik zonnepanelen plaatsen? En hoeveel geld moet ik reserveren om een oudere woning geschikt te maken voor de zomers van de toekomst?

Dat zijn geen theoretische klimaatvragen meer. Als Frankrijk in één zomer naar schatting miljarden euro’s economische schade door hitte kan oplopen, Kroatische kustplaatsen moeten evacueren vanwege natuurbranden en zelfs de Europese energievoorziening hinder ondervindt van hoge temperaturen, wordt klimaatbestendigheid uiteindelijk ook gewoon een financiële factor. (Bron: Reuters)

Vroeger betaalden we veel extra in Zuid-Europa extra voor een zwembad bij een huis. In de toekomst kan een koel huis minstens zo waardevol blijken…

NB: Genoemde verbouwingsbedragen zijn indicatieve begrotingsbedragen en kunnen per woning en regio sterk verschillen. Eventuele nationale of regionale subsidies zijn niet in de berekeningen verwerkt. Ik heb subsidies bewust niet van de bedragen afgetrokken: die verschillen per land, regio, type woning en fiscale status en kunnen bovendien veranderen. Daardoor zijn de bedragen hierboven bruikbaarder als veilig aankoopbudget dan wanneer we uitgaan van steun die een Nederlandse emigrant mogelijk niet krijgt.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

The post Je emigratiehuis hittebestendig te maken? appeared first on Grenzenloos.

Als je wilt emigreren, geef ik bijna altijd hetzelfde advies: ga eerst huren. Koop niet meteen een huis in een land dat je eigenlijk nog maar oppervlakkig kent. Een vakantie is geen emigratie. Een zonnige week in mei zegt weinig over een donkere dinsdag in november, over de bureaucratie, de buren, de afstand tot je familie en de vraag of je je er na een jaar nog steeds thuis voelt.

Dat advies blijft staan. Sterker nog, ik vind het belangrijker dan ooit. Maar er hoort inmiddels wel een tweede waarschuwing bij: huren is in steeds meer Europese landen geen ontspannen tussenstap meer. De huurmarkt wordt krapper, de prijzen stijgen en sommige landen die jarenlang goedkoop leken, zijn bezig met een duidelijke inhaalslag.

Dat zie je terug in de cijfers van Eurostat. In het eerste kwartaal van 2026 stegen de huren in de Europese Unie met 3,0 procent ten opzichte van hetzelfde kwartaal een jaar eerder. Vergeleken met het gemiddelde van 2025 lagen de huren in het eerste kwartaal van 2026 1,8 procent hoger. Dat zijn Europese gemiddelden, dus daarachter gaan grote verschillen schuil (Eurostat, juli 2026).

Het gaat niet om de goedkoopste landen

Je moet deze cijfers wel goed lezen. Eurostat laat hier vooral de ontwikkeling van huurprijzen zien. Het gaat dus niet om de vraag of een appartement in Sofia goedkoper is dan een appartement in Amsterdam, of een huis in Hongarije goedkoper dan een huis in Frankrijk. Dat weten veel emigranten uit eigen ervaring ook wel.

De cijfers laten iets anders zien: hoe snel de huren stijgen. Dat is minstens zo interessant. Zeker voor mensen die denken: ik verkoop mijn huis in Nederland, ik ga eerst een jaartje huren in een goedkoper land en daarna zie ik wel verder.

Dat kan nog steeds een uitstekend plan zijn. Alleen moet je dan niet alleen kijken naar de huurprijs van vandaag, maar ook naar de richting waarin de markt beweegt.

Eurostat meet hier de werkelijke huurbetalingen voor woningen binnen de geharmoniseerde consumentenprijsindex. Het gaat dus om betaalde huren, niet om de waarde die aan een eigen woning wordt toegerekend en ook niet alleen om de vraagprijzen op verhuursites. Dat maakt de cijfers betrouwbaar, maar ook enigszins voorzichtig. Nieuwe huurcontracten in populaire steden kunnen in de praktijk veel harder stijgen dan het landelijke cijfer doet vermoeden.

Goedkope landen staan niet stil

Een van de grootste misverstanden over emigreren is dat goedkope landen goedkoop blijven omdat wij ze goedkoop vinden. Dat is natuurlijk niet zo. Landen ontwikkelen zich. Lonen stijgen. Buitenlandse bedrijven openen kantoren. Jongeren trekken naar de hoofdstad. Universiteitssteden groeien. Toerisme neemt toe. De bouwkosten stijgen. En op een gegeven moment ontdekt ook de internationale huurder zo’n land. Dan verandert de woningmarkt.

Dat zie je vooral in landen die jarenlang als betaalbaar golden. In Centraal- en Zuidoost-Europa is een economische inhaalslag gaande. Dat is op zichzelf goed nieuws. Ik gun de inwoners van Polen, Hongarije, Bulgarije en Kroatië hogere lonen, betere banen en meer economische kansen. Maar voor de Nederlandse emigrant die vooral komt omdat het leven er goedkoper is, heeft die ontwikkeling ook een keerzijde.

Wie naar een goedkoper land verhuist, verhuist niet naar een stilstaand land. Juist de landen die aantrekkelijk zijn omdat ze nog betaalbaar lijken, zijn vaak bezig met een inhaalbeweging. Dat maakt ze dynamisch, maar ook minder voorspelbaar.

Kroatië als waarschuwing

Kroatië springt er in de Eurostat-cijfers sterk uit. Wanneer het eerste kwartaal van 2026 wordt vergeleken met het gemiddelde van 2025, stegen de huren daar met 21,9 procent. Dat is veel meer dan in de rest van de Europese Unie. Daarna volgen Bulgarije met 6,4 procent en Griekenland met 5,0 procent.

Bij Kroatië kun je meteen een aantal oorzaken bedenken. Het land is populair bij toeristen, het is lid van de Europese Unie, het gebruikt inmiddels de euro en het heeft een lange kustlijn die aantrekkelijk is voor binnenlandse en buitenlandse kopers, huurders en investeerders. In steden als Split, Zadar, Rijeka en Dubrovnik komt de vraag naar gewone woonruimte bovendien al snel in aanraking met toeristische verhuur.

Toch moet je voorzichtig zijn met de conclusie dat buitenlandse emigranten de huurprijzen opdrijven. Dat is te simpel. De meeste Nederlandse emigranten zijn geen grote machtsfactor op de Kroatische woningmarkt. Maar ze zijn wel onderdeel van een bredere beweging. Toeristen, semigranten, remote workers, buitenlandse investeerders, terugkerende Kroaten en lokale starters zoeken vaak in dezelfde gebieden. Dan wordt het dringen. En waar het dringt, stijgen de prijzen.

Bulgarije: goedkoop, maar niet zonder beweging

Bulgarije is een ander interessant voorbeeld. Voor veel Nederlanders voelt Bulgarije nog steeds als een goedkoop land. In veel opzichten is dat ook zo, zeker wanneer je het vergelijkt met Nederland. Maar ook daar beweegt de markt.

Sofia is niet meer de onbekende stad die het twintig jaar geleden misschien nog was. Plovdiv trekt steeds meer belangstelling. De Zwarte Zeekust blijft aantrekkelijk voor toerisme en tweede woningen. Daarbij groeit de Bulgaarse economie en zoeken steeds meer mensen werk en woonruimte in de grotere steden.

Een land kan dus goedkoop zijn en tegelijk snel duurder worden. Dat klinkt tegenstrijdig, maar dat is het niet. Als een huur van 400 euro naar 500 euro gaat, is dat voor een Nederlander misschien nog steeds goedkoop. Voor iemand ter plaatse is het een stijging van 25 procent. En voor een emigrant met een beperkt budget kan het verschil tussen 400 en 500 euro per maand na een paar jaar wel degelijk zwaar gaan wegen.

Hongarije en Polen: minder spectaculair, wel belangrijk

Hongarije en Polen laten minder extreme bewegingen zien dan Kroatië. Toch zijn ze voor emigranten minstens zo interessant. Beide landen hebben sterke stedelijke centra. Boedapest, Warschau, Krakau, Wrocław, Gdańsk en Poznań zijn niet alleen aantrekkelijk voor de eigen bevolking, maar ook voor internationale studenten, bedrijven, digitale werkers en buitenlandse huurders.

Wie in een dorp op het Hongaarse platteland huurt, leeft in een andere werkelijkheid dan iemand die in Boedapest een goed appartement zoekt. Dat is precies het probleem met landelijke gemiddelden. Ze zijn nuttig om een trend te zien, maar ze vertellen niet wat jij betaalt voor een appartement in de wijk waar jij graag wilt wonen.

Ik woon zelf een groot deel van het jaar in Boedapest en zie hoe snel een stad kan veranderen. De Hongaarse hoofdstad is nog steeds aantrekkelijk, maar niet meer het verborgen koopje dat sommige Nederlanders erin willen zien. Dat geldt ook voor delen van Polen. Het blijft vaak goedkoper dan Nederland, maar de richting is duidelijk: populaire steden worden duurder.

Emigranten zijn niet de schuld, maar wel onderdeel van de vraag

Ik vind het belangrijk om dit eerlijk te zeggen. Het is te makkelijk om stijgende huren op “de buitenlanders” te schuiven. Dat gebeurt in veel landen en meestal klopt het maar voor een klein deel. De echte oorzaken zijn vaak veel breder: te weinig nieuwbouw, trek naar steden, hogere inkomens, meer eenpersoonshuishoudens, toeristische verhuur, stijgende rente, strengere bouwregels, duurdere materialen en soms ook slecht werkende huurmarkten.

Daarbovenop komen dan de buitenlandse huurders. Dat kunnen Nederlandse emigranten zijn, maar ook Duitse pensionado’s, Britse remote workers, Oekraïense vluchtelingen, internationale studenten of mensen uit het land zelf die terugkeren na jaren in het buitenland.

Je moet het dus niet groter maken dan het is. Maar je moet het ook niet wegwuiven. In populaire steden en kustgebieden kan een relatief kleine extra groep huurders al veel verschil maken, zeker wanneer het aanbod beperkt is.

Eerst huren blijft verstandig

Betekent dit dat je dan toch maar meteen moet kopen? Nee, wat mij betreft niet. Eerst huren blijft verstandig. Misschien zelfs noodzakelijk. Je leert een land pas kennen wanneer je er woont. Je ontdekt of je tegen de zomerse hitte kunt, of je de taal echt wilt leren, of je de winter somber vindt, of de zorg bij je past en of je sociale leven zich een beetje wil vormen.

Een huis kopen in een land waar je nog niet geworteld bent, is een grote stap. Een huis verkopen omdat je na anderhalf jaar toch terug wilt, is vaak een dure en pijnlijke stap.

Maar huren is niet hetzelfde als vrijblijvend rondkijken zonder risico. Een huurcontract kan aflopen. De verhuurder kan verkopen. De huur kan stijgen. In toeristische gebieden kan het lastig zijn om iets voor het hele jaar te vinden, omdat verhuurders in de zomer meer verdienen aan vakantiegangers. En in populaire steden ben je soms niet de enige buitenlander met hetzelfde verstandige plan.

Daarom zou ik tegenwoordig nog nadrukkelijker zeggen: huur eerst, maar regel het serieus.

Kijk verder dan de maandhuur

Wie wil emigreren, kijkt vaak naar de maandhuur. Dat is logisch. Toch zegt die huurprijs niet alles. Je moet ook kijken naar de kwaliteit van de woning, de energiekosten, de afstand tot voorzieningen, de bereikbaarheid, de zorg, de taal en de kans dat je na een jaar opnieuw moet zoeken.

Een appartement van 650 euro in een populaire stad kan uiteindelijk goedkoper zijn dan een huis van 450 euro in een dorp waar je twee auto’s nodig hebt, nauwelijks aansluiting vindt en steeds terug moet naar de stad voor praktische zaken. Andersom kan een eenvoudig huis buiten de hoofdstad juist precies de rust en betaalbaarheid geven die je zoekt.

Het punt is niet dat je de stad moet vermijden of juist het platteland moet kiezen. Het punt is dat je de huurmarkt moet zien als onderdeel van je emigratieplan, niet als iets wat je er op het laatst nog even bij regelt.

De les voor Nederlandse emigranten

De les uit de Europese huurcijfers is wat mij betreft helder. Het goedkope buitenland bestaat nog wel, maar het is geen stilstaand decor. Landen veranderen. Steden veranderen. Kustgebieden veranderen. En precies de plekken die aantrekkelijk zijn voor emigranten, zijn vaak ook aantrekkelijk voor anderen.

Dat hoeft je niet af te schrikken. Emigreren is nooit bedoeld geweest als rekensommetje waarbij je alleen maar zoekt naar het laagste bedrag onderaan de streep. Je emigreert, als het goed is, omdat je ergens wilt wonen. Omdat je een ander leven zoekt. Omdat je nieuwsgierig bent naar een land, een taal, een cultuur en een dagelijkse werkelijkheid die beter bij je past.

Maar dromen worden sterker als je ze nuchter voorbereidt. Dus kijk niet alleen naar wat een huurwoning vandaag kost. Kijk ook naar de ontwikkeling van de huurprijzen, naar de lokale woningmarkt en naar de vraag of je plan nog steeds haalbaar is als de huur over twee of drie jaar hoger ligt.

Goedkoop kan nog steeds goedkoop zijn. Maar goedkoop is steeds vaker in beweging.

Gebruikte bronnen: ec.europa.eu, data.ecb.europa.eu

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Huren in Europa: het goedkope buitenland wordt minder goedkoop appeared first on Grenzenloos.

Ik zag deze week een overzicht langskomen over de ontwikkeling van de huizenprijzen in Hongarije, Nederland, België en een aantal andere Europese landen. Zulke cijfers trekken altijd mijn aandacht, omdat veel Nederlanders die willen emigreren al vrij snel op huizensites gaan kijken. Soms zelfs sneller dan goed voor ze is. Voor je het weet ben je verliefd op een boerderij, een appartement aan zee of een huis met een lap grond, terwijl je nog niet eens weet hoe de plaatselijke huisarts werkt, hoe de buren naar buitenlanders kijken of waar je je brood koopt.

Toch zijn de cijfers interessant. Ik heb ze gecontroleerd bij Eurostat en de hoofdlijn klopt. In het vierde kwartaal van 2025 waren koopwoningen in de EU gemiddeld 5,5 procent duurder dan in hetzelfde kwartaal van 2024. In Nederland was de stijging 6,2 procent, in België 3,5 procent, in Duitsland 3,0 procent, in Frankrijk 1,0 procent, in Oostenrijk 3,7 procent en in Italië 4,1 procent. De opvallendste stijgers zijn Spanje met 12,9 procent, Portugal met 18,9 procent en vooral Hongarije met 21,2 procent. Eurostat noemt Hongarije zelfs de grootste stijger van de EU, gevolgd door Portugal en Kroatië. Daarbij gaat het om de house price index, dus om de prijsontwikkeling van bestaande én nieuwbouwwoningen die door huishoudens zijn gekocht. Het is dus geen gemiddelde vraagprijs op een huizensite. (Eurostat, 7 april 2026) 

Hongarije schiet omhoog

Voor mij springt Hongarije er natuurlijk meteen uit. Niet alleen omdat ik als part-time inwoner van Boedapest de prijzen om mij heen zie, maar vooral omdat een stijging van 21,2 procent in één jaar extreem fors is. Dat is niet meer een beetje marktwerking, dat is eerder een markt die ineens koffie met raketbrandstof heeft gedronken.

De Hongaarse centrale bank, de Magyar Nemzeti Bank, gaf eind 2025 al aan dat de huizenmarkt sterk aantrok. Volgens de bank stroomde er veel spaargeld richting de woningmarkt, onder meer vanuit eerder opgebouwde beleggingen in staatsobligaties. Daarnaast zorgde het Hongaarse Home Start Programme voor extra vraag. Dat programma verbeterde de betaalbaarheid voor mensen die ervoor in aanmerking kwamen, met lage hypotheekrentes en kortingen voor gezinnen meet kinderen. De centrale bank waarschuwde ook dat zonder snel extra aanbod de prijzen verder omhoog zouden schieten. De bank wees bovendien op overwaardering: in het tweede kwartaal van 2025 lagen de huizenprijzen landelijk ongeveer 19 procent boven het niveau dat door fundamentele factoren werd gerechtvaardigd. Met andere woorden: woningen zijn te hoog geprijsd, er zit veel lucht in de markt.

Dat is precies het soort informatie waar je als emigrant iets mee moet. Ja, Hongarije is vergeleken met Nederland nog steeds betaalbaar, zeker buiten Boedapest, de populaire delen van het Balatonmeer en enkele andere gewilde gebieden. Maar goedkoop is niet hetzelfde als veilig geprijsd. Wie nu in Hongarije koopt, moet niet alleen denken: “Vergeleken met Nederland valt het mee.” Je moet ook denken: “Betaal ik hier misschien de prijs van een tijdelijk verhitte markt, waar binnenkort de lucht uitloopt?”

Mijn advies voor Hongarije is daarom simpel. Koop niet in paniek omdat je bang bent dat alles straks nóg duurder is. Huur eerst minimaal een jaar, onder andere om te kijken of er binnen nu en een a twee jaar een afkoeling/daling zal plaatsvinden. Leer in de tussentijd het mooie land kennen in de zomer én in de winter. Kijk hoe de voorzieningen zijn, hoe goed je met de (moeilijke) taal uit de voeten kunt en of je echt in dat dorp wilt wonen wanneer de zon niet schijnt en de ooievaars alweer tijdelijk vertrokken zijn van de telefoonpalen. Wie al lang in Hongarije komt, de regio goed kent en een huis vindt dat juridisch klopt en redelijk is geprijsd, kan kopen. Maar wie het land vooral kent van vakantie, doet er heel erg verstandig aan om nog even op zijn handen te gaan zitten.

Portugal en Spanje blijven duurder worden

Portugal en Spanje laten ook stevige stijgingen zien. Portugal kwam volgens Eurostat uit op 18,9 procent en Spanje op 12,9 procent. Dat zijn cijfers die je als koper niet kunt negeren. In beide landen speelt een combinatie van factoren: te weinig aanbod, veel vraag, dalende of stabielere rente, toeristische druk, buitenlandse kopers en een groeiende vraag in populaire steden en kustgebieden.

In Portugal is de prijsstijging inmiddels een politiek en maatschappelijk thema geworden. Portugese cijfers lieten over 2025 een recordstijging zien, waarbij bestaande woningen harder stegen dan nieuwbouw. Tegelijk bleef het aandeel buitenlandse kopers beperkt ten opzichte van de totale markt. Het probleem is dus niet alleen “de buitenlander”, ook al wordt dat in het publieke debat vaak wel zo gevoeld. Het gaat vooral om een markt waarin de vraag veel groter is dan het aanbod, terwijl nieuwbouw en betaalbare woningen niet snel genoeg bijkomen. (INE Portugal, via berichtgeving over de Portugese huizenprijsindex; Reuters over de Portugese woningcrisis en nieuw beleid) 

In Spanje zie je iets vergelijkbaars, al verschilt het sterk per regio. Madrid, Barcelona, Valencia, Málaga, de Balearen, de Canarische Eilanden en delen van de kust zijn markten met veel nationale én internationale vraag. BBVA Research verwachtte eind 2025 dat de Spaanse woningvraag sterk zou blijven door banengroei, hogere lonen, relatief lagere rente, nieuwe huishoudens en buitenlandse kopers van tweede woningen. Tegelijk waarschuwde BBVA dat de groei van de nieuwbouw onvoldoende is om de opgebouwde vraag volledig op te vangen. (BBVA Research, via Idealista, november 2025) 

Moet je in Spanje of Portugal dan snel kopen? Niet per se. Wie al weet dat hij in een specifieke regio wil blijven, kan bij een goed huis en een correcte prijs beter niet eindeloos wachten op een grote prijsdaling. Die komt misschien helemaal niet. Maar wie nog zoekt, moet juist oppassen. In een stijgende markt krijg je als koper snel het gevoel dat je nu móét toeslaan. Dat is gevaarlijk, zeker in landen waar de verschillen per regio enorm zijn. Een huis dat in de ene regio schaars is, kan twintig kilometer verderop veel minder gewild zijn.

Mijn advies blijft dus ook hier: huur eerst. Zeker in Spanje en Portugal. Probeer een gebied minimaal één winter mee te maken. Kijk of er buiten het seizoen leven is. Controleer of de woningmarkt in de regio draait op vaste bewoners of vooral op toerisme. En laat bij aankoop altijd goed kijken naar vergunningen, eigendomspapieren, erfdienstbaarheden, lokale belastingen en eventuele illegale verbouwingen. Een huis met zeezicht is prachtig, maar een huis met een juridisch probleem kijkt uiteindelijk toch een stuk minder ontspannen uit over de Middellandse Zee.

Nederland stijgt minder hard, maar blijft duur

Nederland steeg met 6,2 procent ten opzichte van het vierde kwartaal van 2024. Dat is minder spectaculair dan Hongarije, Portugal of Spanje, maar nog steeds meer dan het EU-gemiddelde. Volgens het CBS en het Kadaster waren zowel bestaande als nieuwbouwkoopwoningen in het vierde kwartaal van 2025 6,2 procent duurder dan een jaar eerder. De gemiddelde verkoopprijs van een bestaande koopwoning lag bijna op 486.000 euro en die van een nieuwbouwkoopwoning ruim boven 520.000 euro. (CBS en Kadaster, april 2026) 

Dat verklaart ook waarom veel Nederlanders naar het buitenland kijken. Niet altijd omdat huizen daar spotgoedkoop zijn, maar omdat je in sommige landen voor hetzelfde geld meer ruimte, meer grond of een rustiger omgeving krijgt. Toch moet je jezelf niet rijk rekenen. Wie in Nederland verkoopt, kan soms met een flinke overwaarde vertrekken. Maar wie daarna in een oververhitte markt in Hongarije, Portugal of Spanje koopt, ruilt de ene stijgende markt voor de andere.

Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, België en Italië zijn rustiger

Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, België en Italië laten veel gematigder prijsstijgingen zien. Frankrijk kwam uit op 1,0 procent, Duitsland op 3,0 procent, Oostenrijk op 3,7 procent, België op 3,5 procent en Italië op 4,1 procent. In Frankrijk lijkt de markt voorzichtig te herstellen na een moeilijke periode. INSEE meldde dat de Franse huizenprijzen in het vierde kwartaal van 2025 op jaarbasis met 1,0 procent stegen, vooral door bestaande woningen. De Franse notarissen spraken begin 2026 over een geleidelijk herstel, maar niet over een echte prijsexplosie. (INSEE, maart 2026; Notaires de France, april 2026) 

Duitsland zit ook in een ander ritme dan Zuid-Europa en delen van Centraal-Europa. De markt herstelt na een correctie, maar de stijging is gematigd. Reuters meldde dat analisten voor Duitsland rekenen op prijsstijgingen rond 3 procent per jaar, mede door beperkte bouw, minder hoge rente dan in de piekperiode en blijvende druk op de huurmarkt. Tegelijk blijft betaalbaarheid voor starters een groot probleem. (Reuters, maart 2026) 

Voor emigranten betekent dit dat je in deze landen minder snel het gevoel hoeft te hebben dat je morgen moet kopen omdat het overmorgen onbetaalbaar is. Vooral in Frankrijk en Italië kun je vaak rustiger zoeken, al zijn er natuurlijk uitzonderingen in populaire regio’s. Denk aan Parijs, de Côte d’Azur, delen van de Provence, Toscane, de grote Italiaanse steden en de betere merengebieden. Daar blijft de markt een eigen leven leiden.

Wachten of kopen?

De vraag die veel emigranten stellen is: moet ik nu kopen of nog wachten? Mijn antwoord is misschien wat saai, maar wel eerlijk: je moet eerst weten of je ergens echt wilt wonen. Dat klinkt logisch, maar het wordt vaak vergeten zodra mensen op een huizensite terechtkomen. Een huis kopen is makkelijk spannend te maken. Emigreren is veel breder dan dat.

Als de huizenprijzen hard stijgen, voelt huren soms als geld weggooien. Maar dat is het niet. Huren is in het eerste jaar na emigratie vooral leergeld. Je koopt tijd, kennis en rust. Je ontdekt welke dorpen levendig zijn en welke alleen in augustus wakker worden. Je leert waar de scholen goed zijn, waar de wegen slecht zijn, waar de buren behulpzaam zijn en waar je vooral wordt gezien als die Nederlander met plannen die hij nog niet helemaal begrijpt.

Bij snel stijgende markten, zoals Hongarije, Portugal en Spanje, kan wachten inderdaad geld kosten. Maar te snel kopen kan nog veel meer kosten. Dan zit je vast aan een huis in de verkeerde regio, met de verkeerde buren, de verkeerde juridische papieren of een marktwaarde die vooral bestond in de fantasie van de makelaar. In landen met rustige prijsontwikkeling, zoals Frankrijk, Duitsland, België, Oostenrijk en Italië, is de noodzaak om direct te kopen meestal nog kleiner.

Mijn vuistregel blijft daarom overeind: ga eerst minimaal een jaar huren en koop pas daarna. Er zijn uitzonderingen. Als je het land al jarenlang kent, de taal spreekt, de regio door en door begrijpt en een huis vindt dat aantoonbaar goed geprijsd is, dan kun je eerder toeslaan. Maar voor de meeste emigranten geldt dat een huurjaar de beste verzekering is tegen een dure vergissing.

Huizenprijzen vertellen veel, maar niet alles. Ze vertellen iets over vraag, aanbod, rente, subsidies, bouwtempo en vertrouwen in de markt. Ze vertellen niet of jij gelukkig wordt in een dorp, of je partner zich er thuis voelt, of je kinderen kunnen wennen, of je ’s winters niet gillend terug wilt naar Nederland.

En juist daarom begin je bij emigratie niet met kopen. Je begint met wonen. Pas daarna weet je of dat droomhuis ook echt in jouw nieuwe leven past.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Huizenprijzen in Europa: moet je als emigrant nu snel kopen of juist wachten? appeared first on Grenzenloos.

Wie met emigratieplannen bij mij aan tafel zit, begint vaak met dezelfde aanname, in het buitenland koop ik een huis, want huren is zonde van het geld. Dat is een typisch Nederlandse reflex. In Nederland is kopen diep verankerd in onze manier van denken. Met ongeveer zeventig procent koopwoningen en een lange traditie van fiscale stimulering zien veel Nederlanders hun woning als pensioenvoorziening, spaarpot en zekerheid tegelijk.

Toch zie ik in de praktijk dat dit uitgangspunt in grote delen van Europa niet opgaat. Niet alleen in hoofdsteden, maar juist ook daarbuiten verschuift de balans. Huren is allang niet meer alleen een tussenfase voor studenten en starters, maar voor veel huishoudens een bewuste en soms blijvende keuze.

Duitsland, niet alleen Berlijn is huurgebied

In Duitsland huurt meer dan de helft van de bevolking. In Berlijn liggen de koopprijzen inmiddels vaak tussen de 5.000 en 7.000 euro per vierkante meter, afhankelijk van wijk en staat van de woning. Dat schrikt buitenlandse kopers af, zeker nu hypotheekrentes hoger liggen dan enkele jaren geleden.

Maar wat mij opvalt, is dat ook buiten de grote steden huren dominant blijft. In middelgrote steden zoals Leipzig of Hannover liggen koopprijzen eerder rond de 2.500 tot 4.000 euro per vierkante meter, aanzienlijk lager dan in Amsterdam waar gemiddeld boven de 5.000 euro per vierkante meter wordt betaald. Toch kiezen veel Duitsers ook daar voor huur, mede omdat huurcontracten goed beschermd zijn en flexibiliteit waarderen.

Voor Nederlandse emigranten betekent dit dat de druk om snel te kopen minder groot is dan thuis. De cultuur ondersteunt langdurig huren, ook buiten de metropolen.

Oostenrijk, betaalbaar buiten Wenen

In Oostenrijk zie ik een vergelijkbaar patroon. In Wenen lopen koopprijzen uiteen van ongeveer 5.000 tot 8.000 euro per vierkante meter in gewilde wijken. Maar kijk je naar steden als Graz of Linz, dan kom je vaak uit tussen de 3.000 en 4.500 euro per vierkante meter.

Huurprijzen in deze steden zijn relatief gematigd vergeleken met Nederlandse steden van vergelijkbare omvang. Waar je in Utrecht of Haarlem al snel boven de 1.200 euro per maand betaalt voor een appartement, vind je in Graz vergelijkbare woonruimte vaak voor minder. Daardoor blijft huren aantrekkelijk, ook voor gezinnen die zich voor langere tijd willen vestigen.

Frankrijk, grote verschillen tussen regio’s

In Frankrijk zijn de verschillen nog groter. Parijs is voor veel emigranten geen realistische optie meer, met koopprijzen die ruim boven de 10.000 euro per vierkante meter kunnen uitkomen. Maar buiten de hoofdstad verandert het beeld snel.

In steden als Nantes of Toulouse liggen koopprijzen vaak tussen de 3.000 en 5.000 euro per vierkante meter. Ga je naar landelijke regio’s in bijvoorbeeld de Dordogne of delen van Occitanië, dan kun je nog huizen vinden ruim onder de 2.500 euro per vierkante meter, soms zelfs vrijstaande woningen met grond tegen prijzen die in de Randstad ondenkbaar zijn.

Toch zie ik ook daar dat veel Nederlanders eerst huren. Niet omdat kopen onmogelijk is, maar omdat ze willen ervaren hoe het Franse leven in de praktijk bevalt. De afstand tot voorzieningen, de bureaucratie, het tempo van werken, dat zijn factoren die je niet uit een brochure haalt.

Spanje, betaalbaar maar niet overal

In Spanje wordt vaak gedacht dat alles goedkoper is. In Madrid en Barcelona zijn koopprijzen echter stevig gestegen, geregeld boven de 4.000 tot 6.000 euro per vierkante meter in populaire wijken.

Maar kijk je naar steden als Valencia, Murcia of Zaragoza, dan liggen prijzen vaak tussen de 1.500 en 3.000 euro per vierkante meter. In kleinere dorpen in Andalusië of Extremadura zijn nog aanzienlijk lagere prijzen te vinden.

Dat klinkt aantrekkelijk voor Nederlandse kopers, zeker vergeleken met Nederlandse prijzen. Toch adviseer ik ook hier om eerst te huren. De regionale verschillen in werkgelegenheid, infrastructuur en voorzieningen zijn groot. Een woning kan betaalbaar zijn, maar als de arbeidsmarkt beperkt is of voorzieningen ver weg liggen, verandert de rekensom snel.

Ierland, buiten Dublin ook krapte

In Ierland concentreert de aandacht zich vaak op Dublin, waar koopprijzen hoog liggen en huren tot de duurste van Europa behoren. Maar ook buiten de hoofdstad, in steden als Cork of Galway, is het aanbod beperkt en blijven prijzen stevig.

Hoewel de koopprijzen buiten Dublin lager liggen dan in de hoofdstad, zijn ze in verhouding tot lokale inkomens hoog. Dat maakt huren voor veel mensen de enige realistische optie, ook buiten het economische hart van het land.

Voor Nederlanders die Ierland overwegen, is het belangrijk om niet alleen naar salaris te kijken, maar naar woonlasten in verhouding tot inkomen. In sommige regio’s kan die verhouding minder gunstig uitvallen dan in Nederland.

Zwitserland, hoge drempel voor kopers

In Zwitserland zie ik misschien wel het duidelijkste voorbeeld van huren als structurele keuze. Koopprijzen zijn hoog, vaak boven de 8.000 tot 12.000 euro per vierkante meter in en rond steden als Zürich of Genève. Ook buiten de grote steden blijven prijzen stevig.

Daarnaast eisen banken een hoge eigen inbreng en strikte inkomenscriteria. Voor veel buitenlandse professionals is huren daarom de logische route. Dat is geen tijdelijke fase, maar een normaal onderdeel van het Zwitserse woonmodel.

Nederland als referentiepunt

Wanneer ik dit vergelijk met Nederland, zie ik dat de prijsverschillen soms meevallen en soms juist verrassen. Buiten de Randstad zijn in Nederland woningen te koop onder de 3.000 euro per vierkante meter, bijvoorbeeld in delen van Groningen, Drenthe of Limburg. Toch blijft de culturele druk om te kopen groot.

In veel andere Europese landen is die druk minder sterk. Huren wordt daar niet automatisch gezien als weggegooid geld. Het is een manier om flexibel te blijven in een arbeidsmarkt die internationaler en dynamischer wordt.

Waarom ik altijd eerst huren adviseer

In mijn begeleiding benadruk ik vrijwel altijd dat huren in de eerste fase verstandiger is. Niet uit voorzichtigheid, maar uit ervaring. Een land leer je pas kennen wanneer je er woont. Je ontdekt hoe de buurt voelt in de winter, hoe het verkeer loopt, hoe scholen functioneren en hoe toegankelijk zorg werkelijk is.

Door eerst te huren, behoud je vrijheid. Bevalt een regio niet, dan kun je relatief eenvoudig verhuizen. Verandert je baan, dan zit je niet vast aan een koopwoning die je snel moet verkopen. Zeker in markten die minder liquide zijn dan de Nederlandse, kan verkoop tijd kosten.

Die flexibiliteit is voor veel emigranten waardevoller dan directe vermogensopbouw.

De bredere beweging

Wat ik door heel Europa zie, is geen tijdelijke opleving maar een structurele verschuiving. Hogere rente, stijgende bouwkosten en veranderende levenskeuzes maken dat kopen minder vanzelfsprekend is dan voorheen. Dat geldt in Berlijn net zo goed als in Valencia, in Graz net zo goed als in Cork.

Voor Nederlandse emigranten betekent dit dat het verstandig is om hun koopinstinct even te parkeren. Niet omdat kopen verkeerd is, maar omdat de context verschilt. Wie zich goed laat informeren, regionaal vergelijkt en zichzelf de tijd gunt om te landen, vergroot de kans op een succesvolle emigratie aanzienlijk.

Een nieuw leven opbouwen begint zelden met een handtekening bij de notaris. Veel vaker begint het met een huurcontract, een open blik en de bereidheid om eerst te ervaren voordat je je definitief vastlegt.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Generatie Huur rukt op in Europa appeared first on Grenzenloos.

In dit artikel lees je de drie belangrijkste ontwikkelingen die op dit moment de Spaanse woningmarkt beïnvloeden als je wilt emigreren: de aanhoudende prijsstijgingen bij koop én huur (met concrete voorbeelden uit de Costa Blanca en Costa del Sol), de strengere aanpak van short-stay/toeristische verhuur en wat dat doet met het huuraanbod, en een recente aanpassing in regels rond huisuitzettingen die vooral relevant kan zijn voor wie huurt bij een particuliere verhuurder.

En voordat we erin duiken: twee regio’s komen in veel emigratieplannen voorbij, maar worden vreemd genoeg opvallend vaak door elkaar gehaald.

– Costa Blanca ligt aan de oostkust rond Alicante/Benidorm/Altea/Calpe (provincie Alicante, regio Valencia).

– Costa del Sol ligt aan de zuidkust in Andalusië rond Málaga/Marbella/Fuengirola/Torremolinos.

Zelfde land, totaal andere kust en sfeer — en dus vaak ook een andere woningmarkt.

1) Kopen wordt nóg sneller “serieus geld”: prijzen blijven hard stijgen

Het eerste dat je moet weten: de koopmarkt blijft stijgen. Je merkt dat niet alleen aan vraagprijzen, maar vooral aan het tempo: woningen die goed geprijsd zijn, zijn sneller weg. En dat is niet alleen “een gevoel”; je ziet het ook terug in de cijfers van de afgelopen twee jaar in precies de plekken waar veel Nederlanders zoeken.

Aan de Costa Blanca zie je bijvoorbeeld Alicante-stad waar de gemiddelde vraagprijs in twee jaar van ongeveer €1.972 naar €2.499 per m² (ruim +26%) ging , terwijl de huur daar tegelijk van €10,8 naar €12,8 per m² kroop (bijna +19%).  

In Benidorm (ook Costa Blanca) was het nóg steviger: koopprijzen van €2.549 naar €3.405 per m² (ongeveer +34%) en huren van €13,4 naar €16,4 per m² (+22%).  

Aan de Costa del Sol zie je hetzelfde beeld: in Málaga-stad steeg de koopprijs de afgelopen twee jaar van €2.718 naar €3.632 per m² (ruim +33%) en de huur van €13,7 naar €16,0 per m² (ongeveer +17%).  En in Fuengirola ging het helemaal hard: koop van €3.249 naar €4.411 per m²(bijna +36%) en huur van €13,0 naar €16,1 per m² (ongeveer +24%).  

Wat dit in de praktijk betekent: als je in deze populaire gebieden zoekt, wil je vooraf je grenzen en plan scherp hebben (budget, must-haves, en hoe snel je kunt schakelen). En onderschat ook de kosten rondom aankoop niet (belastingen, notaris, registratie). In mijn handboek (én bestseller!) Succesvol emigreren naar Spanje heb ik daarom twee aparte dossiers opgenomen: één over huren en één over kopen, zodat je niet op gut feeling hoeft te varen, maar keuzes maakt met overzicht.

2) Short-stay / toeristische verhuur wordt strenger: dat kan het huuraanbod veranderen

De tweede ontwikkeling raakt vooral huurders (en mensen die later willen verhuren): Spanje is strenger gaan handhaven op illegale toeristische / short-stay verhuur. Daardoor verdwijnen er advertenties en worden regels formeler en strikter.  

Waarom dat voor emigranten belangrijk is:

– Als jij denkt: “We huren eerst een paar maanden iets gemeubileerd en kijken daarna rustig rond” — dan kun je merken dat dat tijdelijke aanbod krimpt of formeler wordt (met meer papierwerk en soms hogere prijzen).

– In regio’s met veel vakantieverhuur (en ja: dat geldt zeker in delen van Costa del Sol, maar ook in veel plaatsen aan de Costa Blanca) kan dit voor verschuiving zorgen: sommige eigenaren gaan naar langetermijnhuur, anderen besluiten juist te verkopen.

Kort gezegd: de “makkelijke tussenoplossing” (even short-stay tot je iets gevonden hebt) is niet weg, maar je kunt er minder blind op vertrouwen dan een paar jaar geleden.

3) Regels rond huisuitzettingen aangepast: kleine verhuurders worden anders behandeld

Dit is eentje die je pas laat tegenkomt — vaak als het misgaat — maar hij is wél relevant als je gaat huren. Spanje heeft het “sociaal schild” tegen huisuitzettingen aangepast: kleine verhuurders (met 1–2 woningen) vallen in bepaalde gevallen buiten sommige beschermende maatregelen.

Wat dat betekent in normaal Nederlands: Huur je van een particuliere eigenaar met één of twee woningen? Dan kan je positie anders zijn dan wanneer je huurt van een grote verhuurder. Dit gaat niet over “paniek”, maar wel over: lees je contract goed, zet afspraken op papier, en zorg dat je snapt wat je rechten en plichten zijn.

Waarom ik dit blijf delen

Omdat dit precies het soort veranderingen is dat je emigratieplan net iets makkelijker of juist ingewikkelder kan maken. En omdat ik vaak zie dat mensen pas later ontdekken dat er iets is veranderd — terwijl je met een beetje actuele info vooraf betere keuzes maakt.

Dus: als jij nu twijfelt tussen huren of kopen, of tussen Costa Blanca (oostkust, Alicante) en Costa del Sol (zuidkust, Málaga), neem deze punten dan echt even mee. Ik blijf dit volgen en deel updates zodra er iets wijzigt dat impact heeft op emigranten.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

Alles over je goed voorbereiden voor een emigratie naar Spanje vind je in het handboek Succesvol emigreren naar Spanje.

The post Veranderingen onroerend goedmarkt Spanje appeared first on Grenzenloos.

Als ik met mensen praat die nadenken over emigreren, hoor ik vaak hetzelfde. Ze willen wel weg uit de Nederlandse krapte, maar ze zoeken niet per sé een compleet ander leven. Ze willen vooral weer normaal en betaalbaar kunnen wonen, met ruimte om hen heen, zonder dat alles ingewikkeld wordt. Denemarken is dan een land dat ik kan aanraden als keuze. Ik kom er inmiddels al zo’n 45 jaar met regelmaat, en het is nog steeds een van mijn favoriete landen. Niet omdat het spectaculair is, maar juist omdat het zo prettig rustig en betrouwbaar aanvoelt.

Denemarken voelt voor veel Nederlanders als een prettig land. Je stapt niet in een cultuur waar je alles opnieuw moet leren, je gaat niet op enorme afstand van familie en bekenden wonen, en – niet onbelangrijk – je vindt buiten de grote steden nog steeds huizen die qua prijs heel goed betaalbaar zijn. Maar daarover later meer.

Dichtbij op de kaart, maar ook in je hoofd

Denemarken ligt geografisch bijna om de hoek. Vanuit Nederland kun je het in één dag rijden halen, en dat maakt het praktisch én comfortabel. Je kunt het land daarom eerst rustig verkennen, desnoods meerdere keren op en neer rijden voor het bezichtigingen van woningen.

Hoe dichtbij is Denemarken? Heel dichtbij.
Winschoten – Padborg (Zuid-Jutland): 414 km (circa 4:10 uur rijden)
Vanuit andere delen in Nederland en naar andere plaatsen in Denemarken is het uiteraard een stukje verder rijden. Maar sowieso altijd binnen een dag te doen.

Die nabijheid is niet alleen handig, het geeft ook rust. Je hoeft niet meteen te denken in definitieve stappen. Denemarken is een land dat je geleidelijk kunt verkennen, door er meerdere keren heen te rijden en verschillende streken te “proeven”.

Een cultuur die veel Nederlanders snel herkennen

Wat Denemarken voor Nederlanders vaak zo prettig maakt, is de mentaliteit. Het land is nuchter, georganiseerd en relatief voorspelbaar in hoe dingen lopen. Afspraken zijn afspraken, systemen werken, en de manier van communiceren voelt voor veel Nederlanders vertrouwd. Natuurlijk zijn Denen anders dan Nederlanders en zijn er genoeg culturele nuances, maar de basis lijkt vaak meer op “thuis” dan mensen vooraf verwachten. Je hoeft jezelf minder te forceren om te passen, omdat je niet voortdurend tegen onzichtbare sociale regels aanloopt die totaal anders zijn.

Minder inwoners, veel meer ruimte

Denemarken is qua bevolking een stuk kleiner dan Nederland. De Deense bevolking ligt rond de 6 miljoen (bron: Statistics Denmark), terwijl Nederland op 22 januari 2026 (om 09.07 uur) 18.131.389 inwoners telde (bron: CBS bevolkingsteller).  

Maar het verschil voel je vooral in de bevolkingsdichtheid. Nederland is één van de dichtstbevolkte landen van Europa, met ongeveer 535 inwoners per km² (18.131.389 inwoners / 33.893 km2).  In Denemarken is dat bijna vier keer zo weinig (141 inwoners per km2), en bovendien woont een groot deel van de bevolking rond Kopenhagen en omgeving, terwijl je daarbuiten al snel veel meer open ruimte ervaart.

Dat “luchtige” gevoel is precies wat veel mensen zoeken: een dagelijks leven waarin je niet het idee hebt dat alles vol staat, vol gepland is, of vol zit. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de betaalbaarheid van woningen, met name op het platteland.

Huizen onder de €100.000 bestaan nog echt, vooral buiten Kopenhagen

Kopenhagen is duur, dat klopt. Maar Denemarken is veel groter dan de hoofdstad. Als je je blik richt op kleinere plaatsen en het platteland, dan zie je een woningmarkt die voor veel Nederlanders ineens weer realistisch wordt. Op grote Deense huizensites staat voortdurend veel aanbod. Boliga.dk (een soort Deense Funda) laat bijvoorbeeld structureel tienduizenden woningen en kavels zien in de verkoop.  

Binnen dat aanbod kom je nog steeds een enorm groot aantal woningen tegen die onder de €100.000 zitten. Vaak knus en soms met wat werk, maar wel betaalbaar op een manier die je in Nederland nauwelijks meer tegenkomt. En juist omdat Denemarken minder dichtbevolkt is, hangt die betaalbaarheid vaak samen met iets simpels: er is meer ruimte en er is minder extreme druk op elke vierkante meter.

Kopen zonder hypotheek: kosten koper blijven overzichtelijk

Voor Nederlanders met spaargeld of overwaarde kan Denemarken extra interessant zijn, juist omdat je geen hypotheek nodig hebt. Zo houd je per maand een fors bedrag over.

Denemarken kent geen overdrachtsbelasting zoals wij dat in Nederland kennen. Wel moet je betalen voor de tinglysningsafgift voor het skøde, oftewel de registratie van de eigendomsoverdracht. Die bedraagt 0,6 procent van de koopsom plus 1.850 DKK (ongeveer €248).  

Bij een huis van bijvoorbeeld 450.000 DKK (ongeveer €60.251) betaal je dan 2.700 DKK (ongeveer €362) plus 1.850 DKK (ongeveer €248). In totaal is dat 4.550 DKK (ongeveer €609). Alles bij elkaar kom je dan uit op 454.550 DKK (ongeveer €60.860), nog los van eventuele kosten voor een aankoopmakelaar, advies of juridische begeleiding.  

Wie denkt dat je voor zo’n klein bedrag waarschijnlijk alleen maar een oud krot kunt kopen, moet ik teleurstellen. Of beter gezegd, blij maken. Want voor deze prijs vind je in Denemarken vele honderden huizen in prima staat met 150 m2 woonoppervlak en minstens 1000 m2 tuin. Voor wie dat nog steeds niet gelooft: kijk eens op Boliga.dk en overtuig jezelf.

Voor wie is Denemarken dan zo’n logische stap?

Met het oog op deze onroerend goedprijzen past Denemarken goed bij mensen die in Nederland vastlopen op de woningmarkt, maar wél mogelijkheden hebben door overwaarde of spaargeld. Zeker als je met je huidige baan (grotendeels) op afstand kunt werken, kun je je woonplek kiezen op basis van rust, betaalbaarheid en ruimte.

Wil je het proces nog concreter maken en precies weten waar je op moet letten bij wonen, werken, inschrijven en het kopen van een huis, dan help ik je daar in mijn boek Succesvol emigreren naar Denemarken verder mee. Daarin neem ik je mee door de keuzes en de praktische stappen, zodat je met meer rust en minder verrassingen kunt toewerken naar een nieuw leven in Denemarken.

Addertje onder het Deense gras?

Er zit wel één belangrijke spelregel aan Denemarken vast die je echt even moet weten voordat je enthousiast een goedkoop huis aanklikt. Als Nederlander kun je in Denemarken in principe wél een woning kopen, maar de gedachte “dan heb ik er meteen een tweede huisje bij” werkt niet.

De Deense regels zijn erop gericht dat je een huis koopt om er zelf permanent te wonen, dus als hoofdverblijf. Daarbij hoort ook dat jij je, zodra je er echt gaat wonen. En woon je vervolgens het grootste deel van het jaar in Denemarken, dan moet je je in Nederland ook uitschrijven als inwoner als je in een periode van een jaar langer dan acht maanden in het buitenland verblijft.

 Mijn tip is daarom simpel: wil je eerst ervaren of Denemarken écht bij je past, huur dan een paar maanden iets in een streek die je aanspreekt, bijvoorbeeld via een tijdelijke huurwoning of via Airbnb, en neem pas daarna een definitieve beslissing.

Waar zou je bijvoorbeeld kunnen wonen in Denemarken?

Als je Denemarken overweegt vanwege betaalbare woningen, dan helpt het om meteen realistisch te kijken naar de kaart. De mooiste kansen vind je meestal niet in en rond Kopenhagen, maar juist daarbuiten. En eerlijk gezegd is dat voor veel Nederlanders helemaal geen probleem. Integendeel: het rustige, open Denemarken is precies wat mensen zoeken als ze in Nederland vastlopen op drukte, schaarste en hoge prijzen.

Elke streek heeft een eigen sfeer, een eigen landschap en een eigen tempo. Dit zijn gebieden waar je, afhankelijk van jouw wensen, echt goed zou kunnen wonen.

Zuid-Jutland (Sønderjylland)

Zuid-Jutland voelt voor veel Nederlanders direct vertrouwd. Het is een streek waar je het platteland volop hebt, maar waar het leven tegelijkertijd praktisch blijft. Je vindt er rustige dorpen, veel ruimte tussen de huizen, en een landschap dat je het gevoel geeft dat je adem kunt halen. Omdat dit niet het Denemarken is waar de meeste toeristen als eerste naartoe gaan, liggen de huizenprijzen hier vaak lager en is het aanbod in het betaalbare segment groter.

Wat ik zelf prettig vind aan Zuid-Jutland, is dat je niet het gevoel hebt dat je aan het einde van de wereld woont. Je zit relatief dicht bij Duitsland, je bent sneller onderweg richting Nederland dan vanuit veel andere Deense regio’s, en toch leef je in een land waar de rust en het ritme meteen anders aanvoelen. Voor wie graag landelijk woont, maar niet te geïsoleerd wil zitten, is dit een streek die echt goed kan passen.

Noord-Jutland (Nordjylland)

Noord-Jutland is Denemarken in een ruigere, wijdere versie. Hier is de natuur nadrukkelijker aanwezig, het landschap voelt groter, en de kust speelt een hoofdrol. De wind waait er vaak net wat steviger, de duinen en stranden zijn uitgestrekt, en je merkt dat je verder weg bent van het “drukke midden”. Een streek als die rond Nationaal Park Thy laat heel goed zien hoe groots en ongerept Denemarken kan zijn, met duinen, heide en meren die samen een enorm natuurgebied vormen (Nationalpark Thy).  

Dit is een plek waar je woont als je echt van ruimte houdt en als je het niet erg vindt dat alles wat verder uit elkaar ligt. Dat betekent niet dat er niets is, maar wel dat je soms iets bewuster kiest voor rust boven gemak. Voor mensen die dromen van een leven met veel natuur om zich heen, en die graag buiten zijn, kan Noord-Jutland bijna verslavend fijn zijn.

Funen (Fyn)

Funen is voor veel emigranten een soort middenweg waar je nauwelijks spijt van kunt krijgen. Het eiland ligt centraal, waardoor je niet direct aan de rand van het land zit, maar ook niet in de dure zone rond Kopenhagen. Funen is groen, vriendelijk en overzichtelijk, met Odense als grotere stad waar je veel voorzieningen bij elkaar hebt. Je merkt bovendien dat Funen goed verbonden is met de rest van Denemarken, waardoor je niet het gevoel hebt dat je “los” van het land woont (VisitFyn).  

Ik zie Funen vaak als een streek waar je comfortabel kunt starten. Je kunt er rustig wonen, maar je bent niet afhankelijk van één klein dorpje voor alles. En als je later merkt dat je toch wat dichter bij een grotere stad wilt zitten, dan is die stap binnen Funen vaak makkelijker te maken dan in de meer afgelegen gebieden.

Lolland en Falster

Lolland en Falster zijn streken die mensen soms pas laat ontdekken, terwijl je hier juist veel kans hebt op betaalbare woningen en veel ruimte. Het zijn eilanden met een rustig karakter, grote open stukken land en relatief veel aanbod in het lagere prijssegment. Je merkt dat de druk op de woningmarkt hier meestal lager is dan rond de hoofdstad, en dat zie je terug in de prijzen.

Wat deze streek interessant maakt, is dat Denemarken hier al jaren inzet op betere verbindingen met Duitsland en het Europese vasteland. De Fehmarnbelt-tunnel, die een vaste verbinding moet vormen tussen Denemarken en Duitsland, is in aanbouw en wordt internationaal gezien als een grote schakel tussen Scandinavië en de rest van Europa (Fehmarn Belt fixed link).  Dat soort projecten maken een regio niet ineens druk of duur, maar het kan wel betekenen dat Lolland en Falster in de komende jaren beter bereikbaar worden en economisch aantrekkelijker kunnen worden.

Dit is vooral een gebied voor mensen die echt houden van rust. Als jij droomt van ruimte, eenvoud en een omgeving waar je niet continu prikkels hebt, dan kan dit precies het Denemarken zijn waar je naar op zoek bent.

Sjaeland (Sjælland)

Sjaeland is de streek waar Kopenhagen ligt, en dat maakt het meteen de bekendste én vaak de duurste regio. De nabijheid van de hoofdstad heeft invloed op de prijzen, zeker in en rond de populaire gemeenten waar veel mensen willen wonen. Op Boliga.dk zie je bijvoorbeeld dat gemeenten rond Kopenhagen doorgaans bovenaan staan als het gaat om gemiddelde vierkantemeterprijzen.

Toch is het niet zo zwart-wit. Sjaeland kan aantrekkelijk zijn als je graag in de buurt van een grote stad woont, of als je het fijn vindt om cultuur, restaurants, internationale scholen en een grote luchthaven in de buurt te hebben. Kopenhagen is bovendien echt een mooie stad om dichtbij te wonen, ook als je er niet elke dag hoeft te zijn. Soms is het al genoeg om te weten dat je er binnen een uur kunt staan, voor een museum, een etentje of gewoon een dag “stad”.

Als jouw doel vooral is om woningen onder de €100.000 te vinden, dan is Sjaeland niet de meest logische startplek. Maar als je meer waarde hecht aan de nabijheid van Kopenhagen en je bereid bent iets meer te betalen voor die ligging, dan kan het alsnog een streek zijn die bij je past.

Conclusie

Als je het allemaal bij elkaar optelt, is Denemarken voor veel Nederlanders een opvallend logische stap. Je zit dichtbij Nederland, je komt terecht in een cultuur die je snel herkent en je vindt buiten de dure gebieden nog echt betaalbare woningen die in Nederland nauwelijks meer bestaan. Natuurlijk moet je realistisch blijven over de spelregels, je woonplek en je plannen, maar juist omdat Denemarken zo overzichtelijk aanvoelt, kun je het vaak goed en stap voor stap aanpakken.

Wil je het proces nog concreter maken en precies weten waar je op moet letten bij wonen, werken, inschrijven en het kopen van een huis, dan help ik je daar in mijn boek Succesvol emigreren naar Denemarken verder mee. Daarin neem ik je mee door de keuzes en de praktische stappen, zodat je met meer rust en minder verrassingen kunt toewerken naar een nieuw leven in Denemarken.

Dit artikel is geschreven door Eric Jan van Dorp, auteur van onder meer de Succesvol emigreren-boekenreeks en oprichter van Grenzenloos.nl.

☕ Vind je deze en alle andere informatie op onze site waardevol? Steun Eric Jan en zijn team met een kleine donatie en help Grenzenloos gratis en onafhankelijk te houden. Zie: Samen houden we het gratis!

Grenzenloos werkt samen met diverse partners, waaronder Norsk.nl

The post Denemarken: huizen onder de €100.000, en toch verrassend dichtbij appeared first on Grenzenloos.

Daarom is het Dossier Een woning kopen in Spanje ontwikkeld. Een compleet en praktisch document van 48 pagina’s waarin je precies leest wat je moet weten voordat je gaat bezichtigen, bieden of tekenen. Van oriëntatie, juridische controle tot onderhandelen, van financiering tot overdracht.

Het dossier is geschreven door de auteur van de bestseller Succesvol emigreren naar Spanje en bundelt kennis, praktijkervaring en advies voor Nederlanders die veilig willen kopen in Spanje.

Download het dossier nu. Tijdelijk van €6,99 voor slechts €2,99.

Je ontvangt het direct als PDF of ePub, zodat je het op elke telefoon, laptop of e-reader kunt lezen.

Als je goed voorbereid aan de zoektocht begint, wordt het kopen van een huis in Spanje een stuk eenvoudiger én leuker. Dit dossier helpt je daarbij vanaf de allereerste stap.

Download hier.

The post Dossier een woning kopen in Spanje appeared first on Grenzenloos.